VAN OVERLEVEN NAAR VOLUIT LEVEN

De buitenwereld is een afspiegeling van ons innerlijk. Oftewel; wat in jou leeft, zie je terug in de mensen, situaties en omstandigheden om je heen. Wanneer je in een onveilige en zelfs dreigende omgeving bent opgegroeid, kan dit nog altijd een enorme impact hebben op hoe jij jouw wereld nu ervaart.

De wereld kun je nog altijd als een onveilige plek zien. Je ervaart wantrouwen jegens mensen, je bent constant op je hoede en bent altijd alert. Je sluit je af, om jezelf te beschermen tegen van alles en nog wat. Vooral tegen afwijzing en uitsluiting. Je ervaart een onvermijdbare overlevingsdrang dat ervoor zorgt dat je werkelijk alles zult doen om te overleven. Ongeacht de prijs die je betaalt.

De schoonheid van het Leven ontgaat je zodoende compleet. Je voelt geen verbinding. Niet met jezelf, niet met de ander.

Ooit lang geleden ben je in deze overlevingsmodus gestapt toen jouw wereld uit geen enkele zekerheid bestond.

Mijn meest prangende vraag was lange tijd wel; hoe verder na het overleven?

Na een bezoek aan de Brabantse Vennen in de Oisterwijkse bossen, jaren geleden, vond ik mijn antwoord.
Een wandeling door dit sprookjesachtige landschap met haar betoverende schoonheid, confronteerde mij vrijwel onmiddellijk met de vraag of en hoe ik de werkelijke schoonheid van mijn bestaan en mijzelf, opnieuw zou kunnen ontdekken.

Het uitzicht is adembenemend mooi.
De fiere bomen langs de oevers aanschouwen zichzelf in het spiegelende heldere water.

Ik kijk naar de prachtige leliebladeren die als drijvende schotels zijn, waarop her en der een tere lelie wordt gepresenteerd. Alsof de natuur haar eigen hart telkens open stelt.

Het water is kalm. Ongerimpeld.
En toch zo vol leven.
Want het leven is geleefd hier.

Een intens triest gevoel maakt ineens van mij meester dat zijn oorsprong vindt in een groot verlangen. Dan sluit ik mijn ogen en maak ik verbinding.
Het verlangen in mij brandt zo enorm dat het gewoon pijn doet.

Vanuit dit verlangen vraag ik hoe het kan dat deze betoverende plek zo haar schoonheid heeft weten te behouden en zo openlijk weet te tonen.
Voordat ik daar inzicht in mag krijgen voel ik het lijden van deze plek.

Een onvoorstelbaar groots lijden dat hier lang en eeuwen geleden heeft plaatsgevonden. Het leven heeft hier enorm veel doorstaan.
Alle elementen hebben getracht haar te vormen, te omvormen. Te laten buigen en barsten.

Op dat moment weet ik nog niet dat de oorsprong van dit prachtige woud in de ijstijd ligt.

Toch heeft zij stand weten te houden.
Zij ging niet op in haar omgeving, de omgeving werd omgeven door haar. Door telkens mee te gaan met de tand des tijds.

Andere vormen heeft zij aangenomen om vervolgens opnieuw te ontstaan. Telkens weer.
Een wederkerig proces van overleven, sterven en herleven.

Meegaan in de omstandigheden; buigen, niet barsten.
Aanpassen en transformeren.
Telkens, opnieuw en opnieuw.
Met een open hart.
Wetende dat zij trouw kon blijven aan haar kern. Haar wezen. Haar essentie.

Altijd weer terugkerend naar haar eigen essentie.
Zonder te doen.
Juist door niet te doen.
Want zij is stil. Onbeweeglijk. Onverplaatsbaar, onverwoestbaar. Oneindig.

Wanneer de omstandigheden zo ontzettend uitdagend, uitzichtloos, oneindig en vernietigend lijken wordt juist haar essentie zichtbaar.
Dat wat zij is en dat alles wat zij niet is. Het toont zich.
Haar pure, zuivere essentie.

En na het immense lijden dat oneindig lijkt, blijft enkel haar ware schoonheid over. Onaantastbaar, enkel veranderlijk.
En na de stormvloed van deze verwoestende en onheilspellende krachten, volgt de stilte.
En het is juist in die verstilling dat ware schoonheid zichtbaar wordt.
Het is het enige dat zich toont.
Zo openlijk. Zo puur.
Hierin wordt De Waarheid gepresenteerd.
En mijn God, wat is het ineens stil in mij.
Mijn tranen vloeien rijkelijk. Ik voel mij diep ontroerd. Hier wordt het antwoord weerspiegeld op mijn prangende vraag.

Wanneer de omstandigheden zo verwoestend zijn en overleven de enige optie is, vertrouw op dan op dit instinct. Weet dat de elementen jouw vorm niet kunnen vernietigen.

Buigen en barsten misschien maar nimmer breken. Jouw essentie kan nooit verloren gaan.
Richt jouw blik niet zodanig op jouw uiterlijke omstandigheden zodat deze vertroebelt.
Laat het helder zijn.
Open je hart, presenteer het.
Telkens weer.

En ik kan je zeggen; er komt een moment dat er verstilling ontstaat.
Begeef je in deze verstilling.
Laat je betoveren.
Door jouw eigen pracht en praal, jouw eigen schoonheid.
Aanschouw wat enkel vanuit deze verstilling kan worden getoond.
En zie daar de weerspiegeling van jouw Zelf. Is zij niet prachtig?