KINDEREN BINNEN JEUGDZORG AL DECENNIA ONVEILIG

Geheimen. Ik ben er mee groot gebracht. Alles was en bleef een geheim. Mijn bestaan, mijn afkomst. Het groots bewaarde geheim is nu naar buiten gekomen.

Jarenlang heb ik mij afgevraagd of het ooit naar buiten gebracht zou worden. Of iemand ooit de verantwoordelijkheid op zich zou nemen. Hoe dat dan zou voelen. Allemaal valse hoop. De diepe hunkering  naar erkenning.  Ontstaan vanuit het nimmer gezien en gehoord zijn toen het zo nodig was.

Voordat het rapport van de onderzoekscommissie De Winter  gisterochtend werd gepresenteerd, postte ik mijn blog over vergeving. Dat je dit niet aan de ander kunt geven. Dat vergeving ontstaat . Wanneer de schuld eenmaal op zich wordt genomen.

En er gebeurde meer in de aanloop naar de Grote Onthulling. Op genadeloze wijze werd ik geconfronteerd met dat grote pijnstuk in mij. De eeuwige niet te stillen honger naar erkenning. Wetende dat het nooit zal komen, stoppen met het zoeken, het niet meer nodig is om te vinden. En weer opnieuw dat voortdurend draaiende rad instappen, tegen beter weten in.

Mijn Gidsen communiceren veelvuldig met mij tijdens mijn dromen. Dan is er helder bewustzijn en vinden diepe helingsprocessen plaats. De afgelopen weken waren daar veelvuldig weer de pijnlijke flashbacks uit mijn kindertijd. Dromen gevuld met pijnlijke herinneringen, rauwe gevoelens van eenzaamheid, verlatenheid en wanhoop. Ik begreep maar niet waarom juist nu. Waarom nu opnieuw? Wat ligt er nog verscholen in de diepste lagen van mijn onderbewuste dat schreeuwt om heling?

De aanloop naar de Volle Maan van maandag 17 Juni. De kracht van deze Maan is om ALLES volledig in het licht te zetten. De Hoogste Waarheid te leven en dat kan pas wanneer alle schaduwstukken eerst aanschouwd worden.

Destijds was ik er zó alleen mee. Totaal aan mijn lot overgelaten. Mijn voogd, Jeugdzorg (destijds Stichting Jeugd & Gezin), therapeuten en medewerkers van het kindertehuis. Niemand die wilde weten wat er achter gesloten deuren plaats vond. Het trauma herhaalde zich opnieuw.

Jarenlang droeg ik naast de pijn, een ongekende boosheid in mij. Ik was ermee in strijd, ik ontkende het, deed er van alles aan om deze alles vernietigende energie kwijt te raken. Zocht de schuldige, in alles en iedereen.

Maar er is geen schuld. En het kind dat ik was, is onschuldig.Ja, er is sprake van grove nalatigheid. Dit onthutsende rapport van de onderzoekscommissie De Winter is er eindelijk gekomen.

Noodzaak. Álles komt aan en in het Licht. Opdat we bewust worden. En beter weten.

Want wanneer we beter weten, kunnen we beter doen.

Ik voel me intens verbonden met alle slachtoffers die er net als ik zó alleen mee waren. Ook voel ik de kracht van het collectieve helende veld dat hierdoor ontstaan is. Jarenlang heb ik mij afgevraagd wanneer en of dit ooit naar buiten zou komen. Hoe ik mij erover zou voelen.

Altijd nog daar die boosheid en machteloosheid. Toen ik het onthutsende rapport gisteren las, verstijfde elke vezel in mijn lichaam. De boosheid welke zich nog altijd ergens diep op celniveau manifesteert, trad opnieuw op.

Daarna volgde een diep verdriet, dat er al zolang  zit. Daarop volgde een ongelooflijk gevoel. De helende energie van dit grote gebaar, de erkenning en de excuses,  stroomden rechtstreeks mijn hart binnen. Ik voel een intense verbondenheid met alle kinderen uit die tijd die er net zo alleen mee waren als ik.

Dat collectieve veld van Licht, álles komt aan het Licht, zuivering…

Nooit verwacht dat ik mij zó gezien en gehoord zou kunnen voelen, dát wat zó ontbrak in mijn leven waarvan ik inmiddels weet dat het niet meer nodig is, ik het niet meer nodig heb. Toch nu zó onverwachts gekomen en het raakt mij diep, héél diep.

Nooit gedacht dat wat ik zó heb moeten ontberen, erkenning, gezien en gehoord worden, nu nog altijd en het kind dat ik was , zó diep raakt.

Ik kan het nu volledig ontvangen.