BOODSCHAP VOOR DE ZIEL 15-4-2019

Daar waar de hevige en intense shifts van de afgelopen maanden regelmatig de gedachte “waar eindigt dit?” bij je opriep,  zo ben je precies daar nu aangekomen, moedige ziel!

Want waar het eindigt, is bij jou.

Jij bepaalt.

Jij hebt de regie.

Jij staat aan het roer van jouw leven.

En oh, wat heb je je stuurloos gevoeld de afgelopen maanden. Het gevoel overgeleverd te zijn. Naarstig zoekende naar houvast buiten je.  Alsof je geen invloed had, geen controle.

En dat mooie ziel, dat is nu het leven! Het leven is niet maakbaar, valt niet te sturen en is niet te controleren. Het is de angst die regeert en jou laat denken dat je iets moet doen. Grijpen en vasthouden. Vechten en vluchten. Trekken en duwen. Een hopeloze strijd. Die je slechts met je zelf voert.

Want zolang je denkt dat alles buiten jou jou houvast kan bieden, jou bestaansrecht dient te geven en jou een gevoel van veiligheid kan verschaffen, leef je in de illusie van afgescheidenheid.

Wanneer je de verantwoordelijkheid weggeeft aan de ander, voel je je zelf niet langer aansprakelijk. En wanneer je niet aansprakelijk bent, heb je geen schuld. Elke beschuldiging zal je dan ook willen weerleggen, bestrijden en verdedigen. Een overlevingsmechanisme welke je al vele levens met je meedraagt.

Zolang je de ander verantwoordelijk houdt voor jouw gevoelens van onrecht, onmacht, ongenoegen en onvrede, is er nog hoop. Hoop op alsnog datgene te krijgen wat je denkt nodig te hebben.

De ander dient jou nog te geven wat je perse moet hebben, wat jij wil. Dan volgt het wachten. Het wachten op de gift.

Waar wacht je nog op?

De gift die jij denkt te kunnen ontvangen, heb je immers zojuist weggeven. Alleen weet je dat niet. Ben je het niet bewust.

En zo blijf je hopen. Het houdt je weg bij het nu. Het nu dat je alle gelegenheid biedt om te voelen wat er nu is. Maar je wijst het af. Je wil het nu niet. Je wil iets krijgen wat de pijn verzacht. De ander moet het doen. De werkelijke pijn wil je niet voelen. Niet nu.

Hopen op iets dat nooit gaat komen omdat jij het allang hebt weggeven houdt je in de greep. Het maakt je bitter en boos.  Het zal je nimmer vervullen. En die leegte, die leegte die jij ziet buiten jou. Die jij voelt, is binnenin jou. Die is van jou. Die is niet op te vullen door iets of iemand buiten jou. Dat is jouw leegte, helemaal van jou.

Claim die leegte. Bezit het. Neem de verantwoordelijkheid terug en zie wat je jezelf gegeven hebt. Niets.

En al die tijd was je het vergeten. Vergeten hoe krachtig en machtig jij zelf bent. Je herinnerde je slechts nog de ervaringen en de momenten van vernedering, dominantie, verkettering, misbruik en geweld. Daar was je machteloos. Had je geen regie. Was je klein en kwetsbaar.

Overgeleverd aan. Verlaten door.

In dit moment, nu,  kun je terug keren naar jezelf. Naar jouw essentie. Naar wie jij in wezen bent. Keer terug, kom terug. Zie dat jij je niet veilig voelde bij jou. En zie dat jij het bent die jezelf verlaten hebt.