THUIS

Huis en dieren oppas. Een huiseigenaar gaat op reis, met vakantie of zomaar een paar dagen weg en jij past op het huis, verzorgt de dieren en mag tijdelijk in het huis wonen, waar dan ook ter wereld, en gebruik maken van alle faciliteiten. Hoe mooi is het toch dat er zoiets bestaat! Beide partijen hebben er voordeel bij en het is een uitwisseling zonder dat er maar ene euro aan te pas komt.

Ja, het is dus nog steeds mogelijk; een vriendendienst. En vrienden maken we tijdens onze house sits. Telkens is het weer anders. Een andere omgeving, ander huis. Andere mensen, andere dieren en andere spullen. Had je mij tien jaar geleden gezegd dat ik in een bus zou wonen en zo nu en dan zelfs in andermans huis, had ik het weggewuifd. Ik was verknocht aan ons eigen stekkie. Het was een heerlijk en fijn  huis. Een eigen en vertrouwde plek om thuis te komen na een dag hard werken. Maar zoals ze zeggen; “Home is where the heart is”. En zo is het.

Toch is het menselijk; we zoeken allemaal een eigen plek. We hebben behoefte aan een warm en fijn thuis. Een plekje voor onszelf waar we helemaal onszelf kunnen zijn. Daar waar het veilig en vertrouwd voor ons voelt.

Wanneer we deze plek eenmaal gevonden hebben, maken we het eigen. We nestelen onszelf. Maken het comfortabel. We creëren voor onszelf een thuis. Dat geeft ons een gevoel van thuis zijn. Dat gevoel heb ik nooit echt gekend. En nog steeds niet. Misschien heb ik het wel gekend of ken ik het zelfs en denk ik het niet te kennen. Verwarrend? Ja, ook voor mij. Want waar zit dat em in; dat thuis gevoel?

Ik ben overal en nergens thuis. Toen we ruim anderhalf jaar geleden vertrokken uit Nederland om te gaan wonen in onze bus Joris, werd dat ons huis. Zo voelde het ook meteen voor ons.

Toch is dat wat anders dan echt thuis zijn. We trekken van plek naar plek. Van land naar land en inmiddels weet en voel ik dat Spanje echt ons thuisland is. Daar voel ik mij thuis. Een huis hebben we nog niet gevonden. Joris is ons huis op wielen. En wanneer we zoals nu een aantal weken verblijven in andermans huis, voel ik mij daar op mijn plek. Dat had ik nooit kunnen bedenken; mij comfortabel voelen in andermans huis, met andermans spullen op een plek die ik niet ken.

Zelf denk ik dat dat ten eerste te maken heeft met mijn hoogsensitiviteit. Hoogsentitieve mensen zijn extreem gevoelig voor energieën, stemmingen, sferen en omgeving. Ze hebben rust en stabiliteit nodig om zich prettig te kunnen voelen. Een eigen plek om de vele prikkels van de buitenwereld te kunnen verwerken en tot zichzelf te komen. Uiteraard zijn mijn traumatische ervaringen uit het verleden ook invloed van invloed.

Bij mijn geboorte heeft er geen hechting plaatsgevonden met mijn biologische moeder. Wat noodzakelijk is voor een baby om te kunnen aarden. Als tweejarig kind weggerukt uit een onveilige woonsituatie die toch ergens als een vertrouwde omgeving heeft moeten voelen, van weeshuis naar pleeggezin en als zeventienjarige al zelfstandig wonen. Nee, een warm nest heb ik nooit ervaren.

Toch heb ik in die tijd geen last ervaren dat ik geen echt thuis had. Dat ik dat heb moeten missen. Ik wist mij altijd wel te redden. Overlevingsdrang. Ik zorgde altijd voor een eigen plekje, waar dat ook was.

Zo ook tijdens ons nomaden bestaan. Het buiten zijn in de bergen, aan zee of in het bos geeft mij een vertrouwd gevoel. Daar is mijn thuis. Elke keer weer ergens anders. Soms kom ik niet tot mezelf door al dat reizen. Dan voel ik me rusteloos en ervaar ik een diep en intens verlangen naar een eigen plek. Een vaste plek.

Wanneer we voor langere tijd op een plek blijven, voel ik dat ik land. Er komt een bepaalde rust over me. Maar na een aantal dagen maakt deze plaats voor de onrust. Dan voel ik dat ik verder wil trekken. Dan pakken we ons boeltje weer op. En wanneer John de motor start en we weer op pad gaan, voel ik mij opgetogen, blij en vrij.

Dus ja, waar is dat gevoel van thuis? Zit dat in ons? Bestaat er wel zoiets?

Misschien ligt het op de plek die we gaan vinden. En dat wanneer we daar eenmaal aankomen, ik zal voelen dat ik echt thuis ben. Dat dan alles samen valt. Het gevoel van thuis zijn bij mezelf en de rust van het niet meer weg hoeven.

Voor nu voelt het huis waar we nu op passen goed. De energie is hier zacht en kalm. De ruige bergkam achter het huis straalt kracht en rust uit. Elke avond val ik binnen drie minuten als een blok in slaap. Ik vind het bijzonder om te ervaren dat ik ook hier thuis kan zijn. Totaal niet het gevoel dat ik bij iemand anders ben, te gast of op visite ben of zoiets. Het voelt eigen.

Volgende week trekken we weer verder. Ik weet dat wanneer we eenmaal onze spulletjes gepakt hebben, afscheid hebben genomen en John de motor van Joris start, ik mij wederom thuis voel. In ons bussie. Heerlijk weer ons eigen plekkie!