AFSCHEID

Voor een moment sta ik stil. Sta ik stil bij jou. Nog eenmaal draai ik me om. Ik kijk je recht aan. Een moment van verstilling.

En in dit moment volgen emoties elkaar op. Als een golvende beweging komen ze in me op en dalen ze neer.
Golven beladen met melancholie en een vleug weemoed.
En ik weet; dit is het. Dit is het moment. Ik ga je voorgoed gedag zeggen, het afscheid nadert.
Mag ik je bedanken?

Mag ik je vanuit het diepst van mijn hart danken voor alles wat je mij gegeven hebt en alles wat je mij onthouden hebt?
Voor alles wat je mij liet zien en waar ik mijn ogen voor sloot. Voor de illusies die mij de waarheid lieten kennen. Voor jouw liefdevolle en geduldige aanreikingen die je, telkens wanneer ik ze niet kon aanvaarden, bleef aangeven.

Je bent een waar geschenk, dat zie ik nu.
Ik dank je voor de duisternis waarin ik soms dacht te verdwijnen zodat ik mijn licht kon hervinden. Je liet me verdwalen en terugkeren. Steeds was je daar als een baken waar ik telkens naar terug kon keren. Opnieuw en opnieuw.

Je liet me vallen in oneindige dieptes opdat ik mijzelf kon verdiepen. Je liet me knielen in overgave om mij vervolgens weer te laten opstaan.
Je gaf me wat ik niet wenste terwijl ik nu zou willen dat ik het gewenst had. Dank voor jouw toewijding, jouw aanmoediging en jouw gedrevenheid.

Ik ben mijn belofte nagekomen, net als jij. Alles eruit halen wat er in zit, tot de bodem gaan en ontdekken hoeveel meer er nog te zien en voelen was.
Ik dank je voor het telkens breken van mijn hart.
Zodat het zich opnieuw kon vullen met Liefde. Voor de wanhoop en de angst die me leidde naar de moed. De moed om te blijven en de moed om te gaan. Naar nieuwe plekken, oorden en avonturen.

Dank voor de kansen, de mogelijkheden en de onmogelijkheden. Dank voor het spreken en het zwijgen.

Ja, ik weet dat ik niet altijd even jouw waarde heb kunnen en willen inzien.
Er zijn momenten geweest dat ik je heb willen wegsturen, wensen dat je zou verdwijnen. Maar je bleef.
Je liet mij mijzelf ervaren. In elk moment.
Momenten van verslagenheid. Momenten van overwinning. Momenten van diepe ontroering en verwondering.

Dronken van de euforie omarmde ik jou volledig om je vervolgens na de kater te vervloeken en te willen ontsnappen aan jouw bestaan.
Maar ik bleef.

En nu laat ik je gaan.
Ik ga je gedag zeggen, het afscheid is hier. Ik zal je nooit vergeten.
Dag, mooi inspirerend jaar. Dag, 2018.

Ik wens jou een mooie jaarwisseling. Kijk nog even achterom voordat je het nieuwe jaar verwelkomt. Waardeer jezelf om wat je wel en niet gedaan hebt in 2018. Kijk dan vooruit en laat ook in het nieuwe jaar jouw ziel spreken en volg jouw hart!