MIJN HART HUILT

De zee ruist op de achtergrond. Ik kom net van het strand waar ik even de zee in ben gelopen. De middellandse zee die zo turquoise blauw op schijnt door de witte keien die op de bodem liggen. Een idyllisch plaatje.
Lijkt het. Niets is minder waar.

MICROPLASTIC
Op dit moment is 95% van al het afval wat in de Middellandse Zee drijft plastic en dan met name microplastic.Jaarlijks eindigt zo’n 70.000 tot 130.000 ton aan microplastic met fragmenten kleiner dan 5 mm en tussen de 150.000 en 500.000 ton aan macroplastic (wat gelijk staat aan 66.000 vuilniswagens) in de zee.
 
De middellandse zee is hiermee enorm vervuild en wanneer ik naar boven klim en onze bus bereik op de klif waar we staan, is het het aanzicht wat mij diep raakt. Mijn hart huilt.
Aan de oppervlakte zie ik lagen van vet en schuim drijven. Vlak daaronder drijven plastic zakken die in eerste instantie iets lijken te hebben van tropische zeedieren.
 
Alles maar dan ook werkelijk alles wordt in zee gedumpt.
AFSCHUW
 
Via het riool belanden wattenstaafjes, scheermesjes, maandverband en vochtige toiletdoekjes in de zee. De overheid erkent het rioolprobleem, vergadert erover. Maar bekommert er zich pas echt om wanneer het in de portemonnee wordt gevoeld doordat de toeristen wegblijven.
 
De stranden op Mallorca lagen vorige maand bezaaid met dit goed. Hopen afval spoelde aan op de prachtige stranden. De zee kotst ons afval uit, ze heeft er genoeg van. Ze kan het niet meer verwerken.
Onze reactie is afschuw en ongeloof. We blijven weg van de stranden. Maar wat doen we werkelijk?
VUILNISBELT
 
We leven op een grote vuilnisbelt. De wereld is van plastic. Het is de afspiegeling van de mensheid die leeft in een wegwerp cultuur. Iedereen gooit het afval van zich af.En daarmee ook alle verantwoordelijkheid.
We maken ons druk en boos over de manier waarop anderen met Moeder Aarde omgaan. We wijzen met een beschuldigende vinger richting de grote concerns zoals Monsanto zodat we niet hoeven te kijken naar onszelf.
 
Turkije is het land die het meest verantwoordelijk is voor de verplastificering van de Middellandse Zee met 144 ton afval per dag. Spanje is het vierde land van de EU waar het meeste plastic wordt gebruikt. Spanje staat met 126 ton per dag op de tweede plaats.
‘ZOALS HET HOORT’
 
Hier in Spanje krijgen de Spanjaarden zelf de schuld, ze worden onverantwoordelijk en een vies volkje genoemd. Maar hoe de toerist zich hier gedraagt wordt niet benoemd.
Ik heb verhalen gehoord van mede reizigers die camperaars hun chemisch toilet zien lozen in de zee.
Keurige vijftigers en zestig plussers die leven ‘zoals het hoort’. Allemaal nette mensen.
 
Mensen die ons aanspreken op een wildplek en bepalen hoe we onze bus dienen te parkeren. Netjes in de rij, tussen de andere witte campers. Want ‘zo hoort het’.
 
Ik weet zo langzamerhand niet meer hoe het hoort.
VOORBEELD
 
Als kind kreeg ik een tik over mijn vingers als ik het in mijn hoofd haalde een snoepwikkeltje op straat te gooien.
De allereerste keer dat ik dat deed, werd ik driftig gesommeerd het op te rapen en werd mij opgedragen het in mijn zak te steken totdat ik het thuis in de prullenbak kon deponeren.
Ik kreeg een standje wanneer ik overwoog mijn kauwgom uit te spugen op de stoep, ten overstaan van iedereen.
Daar hadden ze maling aan, het ging om het voorbeeld dat werd gesteld. Er werd mij laten zien hoe het hoort.
VERANTWOORDING
 
In mijn huidige leven is ruimte voor bewustwording.
Elke dag opnieuw. Dat is een keuze.
Ik kies ervoor dat mijn ogen elke dag opnieuw worden geopend. Het geeft inzicht in mijn gedrag, het voelt bevrijdend. Het geeft mij het gevoel dat ik invloed heb op het welzijn van mijzelf, de ander en Moeder Aarde.
En tegelijkertijd maakt me in en in triest van wat ik zie.
 
We schreeuwen het van de daken van verontwaardiging wanneer er weer een voedsel schandaal wordt geopenbaard. En vergeten voor het gemak te kijken naar wat we zelf op ons bord leggen. Het is zo gemakkelijk om de verantwoording bij de ander te leggen, het pleit ons vrij van elke schuld of last. Want die willen we niet voelen.
 
Want wat als jij het bent?
VERANDERING
 
Wat als jij het bent die de verandering teweeg kan en moet brengen in de wereld waarin je leeft? Welk ongemakkelijk gevoel brengt dat teweeg?
Dan zul je in beweging moeten kom, dat verzeker ik je.
Dan zul je veranderingen aan dienen te brengen in je koop, leef en woongedrag.
Niets is meer hetzelfde wanneer je weigert je ogen langer te sluiten. Dat kan ik je uit eigen ervaring zeggen.
 
Want nee, de wereld is niet zo mooi als je dacht.
En die wereld, dat ben jij.
KEUZES MAKEN
 
Mijn hart huilt en ik vraag me af welke verandering ik nu kan aanbrengen in mijn leven.
We leven van weinig, gebruiken water uit de bron en leven op zonne energie. Het water dat we gebruiken ligt op nog geen 10 liter per dag; daar wassen, koken en drinken we van. In tegenstelling tot de 80 kub per jaar toen we nog een vrijstaand huis in Nederland bewoonden.
 
We gebruiken zo min mogelijk elektrische apparaten en het koken op gas kost 1 liter lpg per week. Mijn gebruik van toiletartikelen heb ik al jaren weten te reduceren tot het minimum en kokosolie is het goud waar ik alles mee verzorg.
 
Onlangs kregen we de tip om zelf wasmiddel te maken van Marseille zeep.
Nieuwe kleding koop ik enkel wanneer nodig en niet is te vervangen door tweedehands. Hooguit drie items per jaar en dan zoveel mogelijk fairtrade. Straks hebben we onze eigen moestuin die we bewateren met regenwater en het water dat we gebruiken vangen we weer op.
En toch blijf ik mij afvragen; wat kan ik doen? Wat kan ik nog meer doen?
GROOT VERSCHIL
 
En zullen we die vraag elke dag aan onszelf blijven stellen alsjeblieft, zonder steeds onze verbolgenheid te uiten en te blijven wijzen naar de ander?
 
Want iedereen is met elkaar verbonden, elke gedachte, elke actie heeft invloed op het groter geheel. Dus elke kleine verandering brengt een groot verschil.
 
Mijn hart huilt en ik wil het zo graag troosten.
Troosten met de gedachte dat ook jij vanaf nu elke dag bewuste keuzes zult maken.
En als je dat al doet dan nodig ik je van harte uit om te kijken wat jij nog meer kunt doen en laten, net als ik. Elke dag opnieuw.
Is dat geen troostende gedachte?
 
Daniella van de Zande
 
 
Bron cijfers; Spanjevandaag.com