BOODSCHAP VOOR DE ZIEL 10-6-2018

Waarom het hebben van negatieve gedachten zo veel eenvoudiger lijkt dan het hebben van positieve gedachten?

Allereerst is het belangrijk te weten dat we geen gedachten HEBBEN. We bezitten ze niet en gedachten bezitten ons niet. Al lijkt het vaak alsof gedachten alle macht over ons hebben.

Gedachten zijn er, ze komen en gaan. In alle vormen. Ontelbaar vele gedachten komen er dagelijks voorbij en wij kiezen. Willen we ze geloven of niet?

Is het echt? Hebben we een keuze?

Ja die hebben we. Jij, ik, wij allemaal kiezen onze gedachten.

Nu zou je dus beter kunnen zeggen; waarom KIEZEN we dan eerder voor negatieve gedachten dan voor positieve? Het is toch totaal niet logisch wanneer we eenmaal weten dat we dus een keuze hebben.

Logisch is het wanneer je bedenkt dat we altijd op zoek zijn naar veiligheid. Ergens in ons vroege huidige en/of vorige leven hebben we veelal te maken gehad met onveiligheid. Situaties waarin we beschermd hadden moeten worden, er voor ons gezorgd had moeten worden. We waren als kind afhankelijk van anderen die de verantwoordelijkheid over ons hadden moeten dragen. Anderen, volwassen die daar niet capabel toe bleken.

 

Zo is het ontstaan, de behoefte aan veiligheid. Wanneer je kiest voor en gelooft in gedachten als “ik kan het niet” en “ik ben niet goed genoeg, ik ben het niet waard”, dan zijn dat ‘veilige’ gedachten. Gedachten die je (her)kent. Omdat je het destijds zo ervaren hebt, omdat het destijds zo vaak als het kon tegen je gezegd is.

Wat je kent, voelt veilig. Dat wat je (nog) niet kent, roept onrust op.

Want wat als je je bedenkt, als je gelooft of op z’n minst eens aan zou nemen dat je het WEL zou kunnen?

Zolang je nog gelooft in de negatieve en tevens beperkende gedachte van “dat kan ik niet”, kun je het ook niet. Loop je muurvast. En hiermee zeg je dan “zie je wel, ik kan het niet”. Zo ontstaat een vicieuze cirkel waar je maar niet uit lijkt te komen. Naarstig ga je op zoek naar bevestiging van buitenaf, blijf je jezelf vergelijken met anderen en kom je geen stap verder.

Dus eerst geloven, dan zien.

Hoe werkt het?

Als je de gedachte “ik kan dit”, eens aanneemt, komt er meteen een gevoel van verantwoordelijkheid mee om de hoek kijken. Want wat als blijkt dat je ALLES zou kunnen wat jij wenst te bereiken? Wat als blijkt dat jij tot ALLES in staat bent en over ONGEKENDE mogelijkheden beschikt?

Dan moet je aan de bak!

En dat kan verlammend werken want dat betekent dat je uit je benarde slachtoffer positie dient te bevrijden en je niet langer op de ander kunt rekenen want je kunt het immers zelf. Niet meer eindeloos wachten op het juiste moment (van uitstel en uiteindelijk afstel want dat juiste moment komt er nooit, het is namelijk nu altijd het juiste moment) en geen smoesjes meer. Verantwoordelijkheid nemen. Daadkracht. Zelf doen. Oei!

 

En dan het moment dat je voelt; ik wil ervoor gaan, er achteraan, manifesteren en realiseren!

Daar ligt de verantwoordelijkheid. Die ooit niet voor jou is genomen. Waarvan je toen niet in staat was deze zelf te nemen.

Dat is het moment dat jij  jouw kracht gaat claimen. En dat voelt misschien eerst wat beangstigend. Want ja, je komt ineens tot de ontdekking wat voor potentie je hebt en jeeminee, wat een power komt hiermee vrij!