PAD VAN HELING

Het baart mij zorgen te weten dat meer dan een miljoen mensen in Nederland anti depressiva slikt. Temeer omdat slechts een heel klein percentage daadwerkelijk een ernstige en langdurige depressie doormaakt.

Zelf slikte ik ooit vijf pillen per dag. Ze gaven mij nog enigszins een gevoel van houvast in de tijd dat ik mij compleet verloren voelde en elk besef van mijzelf verloren had.

Stoppen is niet eenvoudig. Het heeft mij ruim twee jaar gekost om van deze verslaving af te komen. Het is mij uiteindelijk gelukt. Vele anderen (nog) niet.

Ik vraag mij oprecht af welk leed onder het gebruik van pammetjes schuilgaat wat niet gevoeld wil worden. Welke pijnen voelen zo ondraaglijk dat de enige mogelijkheid overblijft ze te blijven onderdrukken? Hoe groot is de angst voor het onder ogen komen van deze onvoorstelbare  demonen die onderhuids blijven duwen en trekken en slechts de mond worden gesnoerd door het verdovende goedje.

Voor sommigen is het werkelijk een kwestie van leven of dood.

Godzijdank kiezen vele voor het leven terwijl anderen de handdoek moegestreden en uitgeput in de ring gooien en en wanhoopsdaad begaan. Maar hoe voelt dat leven? Is het daadwerkelijk leven?

Veelal is het overleven. Nog altijd. Gevolgd door een moment van overgave. Dat dit het is. Het wordt niet beter. Hier moet je het dan mee doen. En er volgt een acceptatie. Een langzame dood terwijl je nog ademt. Voor altijd afhankelijk van een dooddoener die je leven verziekt.

Ik denk met pijn in mijn hart aan allen die gebukt gaan onder een dergelijk leven. Ik voel hun angsten, de dagelijkse paniek. De worstelingen en de hopeloze strijd. Ik zie de pijn, het leed en de zoektocht naar heling. Sommige geven halverwege op. Andere hervinden tijdelijk hun kracht. Om vervolgens weer hard te vallen en niet meer de puf hebben op te staan. Ze voelen zich zwak en niet bij machte om zichzelf te bevrijden uit hun slachtoffer positie.

Ze willen zo graag maar kunnen het niet grijpen. Niet be-grijpen. Ze komen er maar niet bij.

Dan lees ik over spirituele coaches die schrijven over liefde, licht en lijden. Over het Ik en het Zelf. Het raakt mij diep dat zij een weg laten zien van mogelijke heling binnen een enkele sessie. Ze bieden zichzelf aan en de valse hoop.

Ik hoor ze spreken over loslaten en verder gaan. Over het opzij zetten van jezelf en het “ik-je”.

Ik lees over jarenlang trauma gevolge van een onvoorstelbaar gruwelijk verleden van seksueel misbruik dat binnen een enkele sessie opgelost wordt en waarin de cliënt zichzelf instant bevrijd door een magisch toverspreukje van de coach.

Dan word ik wederom diep geraakt.

Het is de valse hoop die doet en laat leven. Ik heb het heel lang volgehouden.

Wanneer je zo diep zit, wanneer het leven jou niets lijkt te bieden en jij niets meer te geven hebt, ben je alleen maar bezig met het “ik-je”. Er is namelijk niets anders meer voor jouw gevoel aanwezig. Jouw wereld draait om jou. Je hebt je handen vol aan jezelf.

Door de vele afweermechanismen die jouw leven bepalen en waarvan jij nog steeds denkt dat je ze nodig hebt, heb je geen oog voor de ander. Je bent alleen maar bezig met jezelf. Je bent namelijk nog altijd aan het overleven.

In deze toestand ben je niet in staat compassie op te brengen voor jezelf, laat staan voor de ander. Die voelt namelijk veel te bedreigend voor je. Je ervaart geen verbinding met jezelf en de wereld om je heen, je bent volledig aan je lot overgelaten. Dat is jouw realiteit.

Het lukt je gewoonweg niet om jezelf opzij te zetten en dat is ook helemaal niet de bedoeling.

Jij mag voorop staan. Eerst heel diep naar binnen gaan. Daar ligt jouw pad van heling. Je bent niet in staat om van een afstand te kijken naar jezelf, je bent volledig geïdentificeerd met jouw afweermechanismen, jouw pijn, jouw lijden.

Alles ligt buiten jou, geloof je, en je doet er alles aan om dat buiten zoveel mogelijk van je vandaan te houden want het doet pijn. Vreselijk veel pijn. Pijn die je nog niet wilt voelen.

Dus adem. Laat het idee los dat wanneer je maar bedenkt dat alles liefde is en jij vooral moet loslaten je er dan wel doorkomt. Je hoeft niets los te laten, je mag door de pijn. De pijn van verlies, misbruik, verwaarlozing en rouw. J

ij mag je volledig richten op jezelf. Dat is de weg. Je kunt hierin geen stappen overslaan. Het is een proces.

Je hoeft nergens van af, je hoeft niets te transformeren. Blijf er juist bij. Hoe beangstigend dat ook voelt.

Jouw negatieve gedachten laten je zien welke overtuigingen er in jouw systeem liggen opgeslagen die jou gevangen houden. Jouw gevoelens van slecht zijn, niet de moeite waard zijn, hier niet mogen zijn en ongeliefd zien wijzen jou de weg naar heling. Neem ze aan. Het zijn de wegwijzers op jouw pad van heling.

Richt je op jezelf om zo tot de ontdekking te komen wat het waarlijke zelf is. Dat kan niet wanneer je het zelf eerst opzij zet. Jij komt altijd weer terug bij jou.

Zet jezelf niet langer opzij, negeer het “ik-je” niet. Het heeft je zoveel te zeggen, zoveel te brengen. Het wil juist gehoord worden. Wil er niet vanaf, bestrijd het niet met talloze affirmaties die je telkens willen laten geloven dat je enkel maar positieve gedachten moet hebben.

Wil wat je niet wilt voelen. Jij voelt je niet gewenst, de pijn  is niet gewenst. Neem het aan. Neem het is godsnaam aan en erken de waarheid die daaronder ligt. Want de enige waarheid is dat je erdoorheen mag. Dwars door de pijn. Dwars door de rauwheid die het je biedt.

Om zodoende jouw zachtheid tegemoet te treden, jouw ware zelf. Vol potentie, kracht en onvoorwaardelijke liefde.

Dan, wanneer je daar eenmaal aangekomen bent, kun je jezelf zien voor wie jij werkelijk bent. Het opent jouw ogen zodat je werkelijk kunt gaan zien. Niet eerder.

Dan volgt de spirituele verdieping, de inzichten, de aha-momenten. De gevoelens van  verlichting en de bevrijding. Een diepe verbinding met jezelf ontstaat, jouw levensenergie kan weer volop en vrijelijk stromen.

Je voelt je weer verbonden met jouw eigen liefde en dus ben je in staat liefde te zien. Angst en hoop hebben plaats gemaakt voor vertrouwen en weten.

Jouw hart opent zich, zonder voorwaarden. Je ziet wie het ik is, wie jij bent en wil zijn. Jouw verlangens staan opnieuw in je op, je wilt volgen. Je bent ontwaakt. Wakker geschud door het “ik-je”.

Je bent heel. Altijd al geweest. Je was het even vergeten. Het “ik-je” echter niet.