GELUK IS ALS EEN VLINDER

 

Ik zie haar zitten voor de supermarkt. Een verschoten blauw hemd hangt losjes om haar te ranke lichaam. Haar magere benen zijn gestoken in een versleten zwarte jeans. De enkele bezittingen die ze nog heeft, stalt ze voor zich uit en inclusief een blikje. Het lijkt vrijblijvend maar het is noodgedwongen bedelen.

Haar maatje, Hond, vlijt zich naast haar. Zijn kop ligt op haar rechterarm dat vol zit met oude wonden. Ook zie ik haar onzichtbare wonden. Littekens op haar ziel. Ze maakt oogcontact met elke voorbijganger. Ze gunnen haar echter geen blik waardig.

Zo staan we met de bus op de parkeerplaats voor de supermarkt waar John een boodschap haalt. Ik kijk door de vooruit en sla haar gade. Ze intrigeert me. Ze ziet eruit als een verkreukelde vlinder. Wie is zij?

Tijdens onze reis, reist Vlinder met ons mee.

Op onverwachte momenten verschijnt ze met telkens weer een bijzondere boodschap. Zo viel enkele dagen geleden een klein kaartje met een handbeschilderde afbeelding van Vlinder uit mijn agenda. Ik raap het op van de grond. Helemaal vergeten dat het nog in mijn agenda zat. Tijdens het openvouwen van het kaartje, lees ik de tekst die erin gedrukt staat en stop het terug. Ik voel dat deze boodschap uit mag vliegen al heb ik dan nog geen idee waar naar toe.

Ik kijk naar haar en ik vraag mij af of zij gelukkig is. Hoe is het zover gekomen dat ze nu hier zo zit, in afwachting hoe vrijgevig de mensen deze dag voor haar zullen zijn. Heeft ze te eten vandaag en waar brengt ze de nacht door?

Tevens herinner ik me een fluistering van Vlinder afgelopen week. “Roep mij aan wanneer het hart te zwaar wordt. Dan kom ik fladderen rond het hart om het zo te verlichten”.

Hoe zwaar zou het hart zijn van deze vrouw?

In een impuls pak ik mijn agenda uit het kastje en neem het kaartje eruit. De tekst vertaal ik op naar het Engels en stop er een briefje van vijf euro in. Hond moet tenslotte ook eten. Terwijl ik de bus uit stap, zie ik John de winkel uit komen. Hij stopt bij de vrouw en spreekt haar aan. Ik loop naar ze toe.

Dan pas zie ik hoe het leven zich getekend heeft voor deze jonge vrouw. De ooit zo prachtige glanzende zwarte haren zien er dof uit. Haar huid is grauw, haar nagels gebroken en vol met vuil. Het is duidelijk dat ze al weken geen warme douche heeft gezien.

Dan ontmoeten onze ogen elkaar en daarin is niets te zien van de rauwheid en grauwheid die het leven haar biedt. Ik kijk in twee sprankelende donkerbruine ogen die opmerkelijk glanzen. Door de omlijning van bleke wallen en het grauwe ingevallen gezicht heen, zie ik een prachtige jonge vrouw die vol verwondering mij aankijkt. Er is ziels contact.

Ik kniel naast haar. Hond steekt zijn kop omhoog en kijkt me aan. Dan staat hij op en loopt naar me toe. Voor Hond is het ook lang geleden dat hij een wasbeurt heeft gehad; zijn vacht ziet er onverzorgd uit en het is alsof hij onlangs een modderbad heeft genomen en in de zon is opgedroogd. Het deert me niet.

Ik strek mijn hand naar Hond uit en praat zacht en vriendelijk. Als Hond voor me staat kijk ik in twee goudgele ogen die me diep raken. Hond is niet slechts Hond. Hond is niet slechts haar maatje. Hij is haar beschermengel en hoort op haar pad.

John vertelt me haar verhaal dat ze in gebrekkig Engels heeft verteld. Dat ze ooit reisde met haar bus waar ze tevens in woonde, hoe deze mankementen kreeg, de reparatie die ze niet kon betalen en hoe deze onbewoonbaar werd.  Het zware seizoenswerk werk voor een paar euro op de druivenplantages, de moeizame zoektocht naar telkens een nieuwe slaap- en verblijfplaats met Hond en hoe elke dag een paar euro bij elkaar te scharrelen.

Haar verhaal raakt ons diep. Zo kan het dus gaan.

Het lijkt me een hard leven, zeg ik haar. Maar haar ogen staan zacht. En haar woorden klinken zacht. Want ze ervaart het leven zoals het is, laat ze ons weten. Elk leven kent een harde kant, zo ook de hare. Ze neemt het zoals het komt, zegt ze. Elke dag opnieuw. En elke dag kent geluksmomenten. Zoals onze ontmoeting. Een vriendelijk woord, een liefdevolle blik. Aandacht en respect. Luisteren naar de ander zonder oordeel.

Ondanks haar gebrekkige Engels begrijpt ze de boodschap die ik voor haar vertaald heb. En ik begrijp haar. Ze dankt ons en we zeggen gedag. Elk gaan we onze eigen weg. Zonder iets te willen najagen. Slechts het leven te willen leven. Elke dag opnieuw. Vol nieuwe geluksmomenten.