BOODSCHAP VAN BEER

Beer is een echte beschermer. Wanneer nodig laat hij je zien dat je altijd voor jezelf kunt opkomen. Dan geeft hij een brul, laat zijn klauwen zien en maakt zich groot. Maar ook wanneer het beter is je even terug te trekken uit de situatie, in stilte en rust te zijn om het geheel te overzien.

Beer is indrukwekkend. En weet je te verrassen. Zo ook mij.

AVONTUREN

Met de beentjes gestrekt een blog schrijven over onze avonturen tijdens onze reis van de afgelopen dagen. Een dagje rust omdat we een flinke klautertocht in de benen hebben zitten. Vanmorgen kwamen we stijf en stram ons bed uit, en zoals John zegt; echte spierpijn komt pas na 24 uur! Dus we hebben nog wat voor de boeg.

Maar wat was het de moeite waard!

DE BERGEN IN

Met een landrover de bergen in, naar het startpunt van onze wandeling in het Parc National Aiguestores. De route belooft watervallen, betoverende meren en een verscheidenheid aan flora en fauna. Indien je geluk hebt en een goede verrekijker, zelfs de Golden Eagle en de lammer- en/of vale gier. Die kijkert hebben we bij ons, een fantastisch cadeau van onze lieve familie op ons afscheidsfeestje.

PANIEK

De avond ervoor treffen we onze voorbereidingen. Voldoende voedsel mee, want ja je weet maar nooit. Nog even de route doornemen en vroeg ons mandje in. John leest nog wat over de dieren die in de Pyreneeën leven. Hij was in de veronderstelling dat de bruine beer enkel in Cantabrië voorkomt maar komt enthousiast tot de ontdekking dat ze blijkbaar ook aan deze kant van de Pyreneeën leven.

Daar waar ik mij eerst nog zorgen maak over de begaanbaarheid van het pad, maakt ineens plaats voor bijna blinde paniek. Nee, het zal toch niet? Met grote ogen kijk ik hem aan. Waar dan?

John lacht. Hij zingt spontaan het nostalgische kinderliedje wat we allemaal kennen over de beren die broodjes smeren maar ik zie de humor er (nog) niet van in. Die fietser in Kruger Park, weet je nog? Die achterna gezeten werd door een cheetah? Die kon het niet meer navertellen.

Het zweet staat me nu al op de rug.

BESCHERMER

Dan kijk ik naar het schild van Beer dat in onze bus hangt bij de deur Hij is onze beschermer.

Regelmatig heb ik een ontmoeting met Beer gehad. In mijn dromen, tijdens ademsessies en onlangs nog tijdens een opschoningsproces. Beer weet wanneer zijn hulp welkom is.

John benadrukt het nogmaals en laat mij inzien dat er geen enkele reden is tot zorg.

Die nacht slaap ik onrustig.

SEREEN

De jeep. Ik neem plaats voorin naast de taxichauffeeur die zo te zien al ruim veertig jaar die berg op sjeest. En het is leuk, avontuurlijk en een hele belevenis om de bergen zo te ervaren. Wanneer we aankomen bij het meer van Maurici, ons startpunt van de wandeling, kijken we onze ogen uit.

Zo sereen, zo bijzonder wonderschoon! Ja, dit zie je alleen wanneer je de moeite neemt de bergen in te gaan. Op te gaan in de natuur.

PUFFEN EN HIJGEN

We kiezen voor het pad langs het meer naar boven. Niet de makkelijkste weg blijkt want het wordt steiler en steiler en het is alsof je een flatgebouw van ontelbare verdiepingen beklimt. Goed voor de billetje en beentjes, zegt John aanmoedigend. Ik puf en hijg en kan niet anders dan erkennen dat ik een conditie van lik me vestje heb.

ANGST

Wanneer ik mijn bezwete t shirt uit doe, kijk ik vol verwondering naar John die er nog zo fris en fruitig bij staat. We klauteren verder en verder. Des te hoger we komen des te meer kom ik in oog te staan met mijn angsten. Hoogtevrees, angst voor de angst, angst dat er iets vreselijks kan gebeuren, dat er geen hulp is, dat ik het niet red en ga zo maar door. Bij elke stap die ik zet, overwin ik een angst. Want ik weet, dit is oud. Heel oud. En de enige angst van angst is dat je hem niet vreest.

Dus ik stap door, in mijn eigen tempo. Loop zelfs even voorop en ja hoor, het wordt zowaar ook leuk!

TRANEN

Bij de grote waterval biggelen de tranen over mijn wangen. Van de overweldigende schoonheid en van geluk. Want nog niet zo heel lang geleden kon ik geen stap verzetten door ziekte. En zie nu!

Ik stap en sta, stevig op de aarde. Met beide benen op de grond, geaard, samen met mijn lief. Middenin het leven. Middenin ons leven op wielen.

BOODSCHAP VAN BEER

En de beren? Die hebben we niet gezien.

Maar de boodschap van Beer is mij duidelijk geworden. Hij heeft mijn focus weten te verleggen. Mijn aandacht was zo gericht op het pad dat we gingen bewandelen. Daar waar mijn onrust heerste over of ik het wel zou redden, of ik het wel zou kunnen en durven, wist hij de aandacht te vragen. Op een verrassende manier leidde hij me.

Beer liet mij wederom inzien dat de meeste angsten irreëel zijn. En pas wanneer je ze onder ogen wil komen, je werkelijk bereid bent ze aan te gaan, je dan voorbij de angst leert kijken. En dan zie je de mooiste dingen. Durf jij?