LOSLATEN IS GEEN DOEN MAAR LATEN

Inmiddels zijn we nu ruim drie maanden op reis en het is verbazingwekkend om te ervaren hoe snel we ons aanpassen aan het leven op wielen.

Al reizend en leven met z’n tweeën op zo’n kleine 10m2 geeft eigenlijk zoveel ruimte. Ruimte aan nog meer onthechten, ruimte aan onszelf.

En binnen die ruimte zie ik telkens weer opnieuw welke zaken er niet meer toe doen en inmiddels mijn geest hebben verlaten.

Opdat die ruimte kan ontstaan.

En eigenlijk was die ruimte er altijd al. Het was enkel nog gevuld met overbodige zaken, gedachten, dingen en connecties uit verleden en toekomst. Zaken die er niet meer toe doen.

Maar die ervoor zorgen dat we maar niet tot de kern komen. Tot onszelf komen. Alles wordt in het werk gesteld om ons te weerhouden van onze pijn en ons ware prachtige zelf. Want beide roepen angst en weerstand op. We willen niet voelen, we willen niet erkennen.

En toch hebben ze een functie. Alle afleidingen en verleidingen. Alle overbodige zaken en stemmetjes in je hoofd. Ze kunnen niet zomaar losgelaten worden, zomaar worden getransformeerd. Je kunt niet zomaar zeggen; nu is het klaar, het doet er voor mij niet meer toe, dit laat ik los. Probeer het maar eens, het werkt niet.

Vroeg of laat komt het weer naar je toe. En dan denk je; hé, maar dit is toch oud? Dit heb ik toch allang doorgewerkt?

Loslaten is geen doen maar laten.

Het juist laten zijn van de dingen die je bezig houden. Het laten zijn van emoties, gehechtheden, gedachten en gevoelens. Zodat het de ruimte krijgt in jou. Zodat je het kunt gaan zien.

Want het zegt iets over jou. Het zegt iets over hoe jij jezelf ziet en de ander. En het heeft je iets te zeggen. Ben jij bereid te luisteren?

Wanneer je alles bedekt met de mantel der liefde, onderdrukt of ontkent zal het altijd weer de weg terug vinden naar jou. Omdat het gezien wil worden. Jij wil gezien worden. Door jou.

De vraag is enkel; ben jij bereid te kijken? Wil je het zien?

En als je het niet wil zien, wat is dan de weerstand?

Wie en wat wil jij zijn, dat is telkens de vraag. En dan doel ik niet op alle mooie en fraaie plaatjes die je in je hoofd bedacht hebt over jezelf over wie en wat je zou moeten zijn en wat je vooral niet wil zijn.

Nee, wie wil jij zijn voor jezelf?

Wat wil jij zijn en waarvan wil je meer zijn?

Wil je liefhebbend zijn? Heb dan lief. Heb jezelf lief.

Heb jezelf (nog) niet lief, kijk dan naar waar de pijn plek zit. Straf jezelf niet, maskeer het niet. Erken dat je er nog iets in jou gezien wil worden en heb het lief.

Geef daar ruimte aan. Wil het zien, wil het voelen. Wil liefhebbend zijn, en liefde zal je vinden.

Zie het ongeziene deel in jou en laat het deel van jou uitmaken. En ontdek de heelheid in jou die er altijd is geweest. Laat het jou vinden. Vind jezelf in jou.