HET PROCES VAN HELEN

Prachtige, prettige en poëtische woorden, ze komen niet. Zachte, zwierende en zingende zinnen, ze volgen niet.

Ze voelt zich dan ook allesbehalve zacht, prettig en prachtig.

Zoekend naar de troost in woorden komt ze alleen maar uit op rauwe, ruwe realiteit. Oude realiteit.

Oude pijnen schuren in haar hart. Dat is haar huidige realiteit.

BESCHERMLAAG

Bij elke gedachte en elke indruk schuurt het langs de ruwe randen van haar hart. Daar waar de oude pijn ligt opgeslagen.

Telkens zegt ze tegen haarzelf; “ik kan er niet bij, ik voel niks!”.

Hier spreekt de beschermlaag van het hart.

DE WAARHEID

Als een dikke verharde korst. Laag over laag. Ze krabt en peutert, schuurt en schaaft.

Soms zo hard dat er zelfs een nieuwe wond ontstaat.

Alles om haar maar zover mogelijk weg te houden van de echte, oude pijn.

Het maakt haar opstandig, boos en ongeduldig. Wees lief voor jezelf en meedogenloos voor de afweer, zegt haar therapeute.

De waarheid is dat ze het tegenovergestelde doet. En terwijl ze het doet, voelt ze het intense lijden. Het lijden om het leed dat lang geleden al geleden is.

GEHEIM VERBOND

Ooit heeft het haar leven gered. Daar mag ze haar afweren enorm dankbaar voor. Nu mogen ze gaan. Ze mag ze loslaten.

Het Geheim Verbond mag verbroken worden.

Ze hebben haar toestemming om te gaan, ze zijn vrij. Zodat zij vrij kan zijn.

Toch laten ze haar niet los. Of zij hen.

WAARNEMING

Het is maar net hoe je het bekijkt.

En hoe zij het bekijkt, hangt af van haar waarneming.

En haar waarneming wordt bepaald door haar bewustzijn. Ze moet bewust zijn vindt ze. Elke dag. Elk moment van de dag.

Neemt ze de huidige werkelijkheid waar of haar oude realiteit?

Welke afweer weerhoudt haar van een vol, vrij leven?

GEEN GENADE

En het schuurt en het schaaft. Ze verlangt naar haar moeder die zegt; “kusje erop?”

En dat is de pijn.

Oude pijn.

De moeder die er niet was en nooit zal zijn. De surrogaat moeder die er wel was en het genadeloos liet schuren en schaven.

Geen genade. Schade.

Beschadigd.

Oude realiteit.Opnieuw beleven.

Zodat de ruwe randjes eraf gaan. Zodat de zachtheid terug kan keren.

En haar zachte hart zal zwieren en zingen.

Zo prettig. Zo prachtig. Zo poëtisch.

Dat is haar nieuwe realiteit.