Onthechten; wat levert het je op?

Het verlangen om mijn gehechtheid aan dingen, gevoelens, gebeurtenissen, personen en patronen onder ogen te zien is groot. Groter dan mijn werkelijke gehechtheid. En tegelijkertijd neem ik mijn verlangen daar toe flink onder de loep. Want waar hoop ik op, wat  wil ik krijgen wanneer ik eenmaal onthecht ben?

Naarmate ik meer en meer onthecht raak, des te rijker voel ik mij. Het is een proces dat begint met bewust zijn. Beseffen dat je eigenlijk niks en niemand echt nodig hebt. Realiseren dat gevoelens van onvervuld zijn een oorsprong hebben in de vroege kindertijd waar onze behoeften niet vervuld werden. Dat ont-spullen je juist rust en ruimte geeft.

Want dat er echt iets drastisch dient te veranderen in deze consumptie maatschappij waarbij alles zo langzamerhand een wegwerpartikel lijkt te zijn, weten we natuurlijk al lang.

Naast tweedehands en duurzame keuzes begonnen wij ons ook te ontdoen van onze meubels, huis, kleding, spullen en andere zaken. We kunnen immers maar een beperkt aantal spullen meenemen op onze reis straks in onze camperbus.

BEVRIJDEND

Het voelt namelijk intens bevrijdend wanneer je niet langer gehecht bent. Er ontstaat dan een enorme ruimte, een leegte. Ook voor de ander. De leegte die je dacht te moeten vullen met allerlei dingen en spullen, liefde en bezit,  blijkt een zee van ruimte te zijn. En daarin schuilt een enorme vrijheid en rijkdom.

Het niets willen en/of verlangen, vervult je van een enorm groot gelukzaligheidsgevoel dat je voorheen enkel dacht te kunnen bereiken door juist het vervullen van die verlangens. En dat maakt je dan weer rijk. Innerlijke rijkdom.

LIJDEN

Hoe vaak heb jij een diepe teleurstelling ervaren wanneer de dingen anders liepen dan je had gehoopt? Hoe teleurgesteld voel je je als mensen anders reageren dan je had verwacht of stilletjes had gehoopt? Met welke intentie doe je iets voor iemand of geef je iets aan iemand? En voel je dat je hebt gefaald wanneer jij jouw doel niet bereikt waar je zo naar verlangd hebt?

Dit is het lijden waar Buddha over spreekt. Maar hoe kom je tot het loslaten van deze gehechtheid?

Laat mij je vertellen over een ervaring die mijn lief en ik hadden tijdens een vakantie enkele jaren geleden.

GELAND

Na een vliegreis van ruim twee uur zijn we geland en het voelt aangenaam en veilig om weer met beide benen op de grond te staan. Ik kijk om me heen en vraag me af:” is dit nu het gevoel van thuis-komen?”

Een vreemd soort kalmte maakt meester van mij. Een bepaalde rust in mij welke ik niet eerder heb ervaren. Ik hoor de stilte. Niet eerder heb ik deze gehoord. Heb kunnen of willen horen. Stil. In mij. Ja, ik ben echt geland.

TERUGREIS

Mijn lief en ik beleven samen mooie momenten tijdens de vele kilometers welke we door het prachtige landschap van Spanje rijden. De dag van vertrek breekt aan en het is vroeg in de ochtend wanneer wij richting vliegveld het ontwaken van de dag tegemoet rijden. De kalmte welke ik tijdens ons verblijf heb ervaren, verdwijnt al spoedig op de dag van vertrek.

VERMIST

Nadat we de douane gepasseerd zijn, ontdekken we tot onze grote schrik dat de portemonnee van mijn lief vermist is.  Een golf van ontzetting en misselijkheid maakt meester van mij en even flitsen er allerlei nare gedachten en vreselijke doemscenario’s in mijn hoofd  voorbij. Rustig blijven, alle tassen checken. Intuïtief wet ik dat het zinloos is.

Het is alsof mijn lijf loodzwaar wordt en met een compressor ineen gedrukt wordt. Ik voel me als verdoofd en handel volgens de automatische piloot.

BESTOLEN

Telefoontjes naar het autoverhuurbedrijf, uitleg geven, bank bellen. Weer bellen, nee niets gevonden. Boosheid en diepe verontwaardiging dienen zich vrijwel meteen aan. Omdat we weten waar de portemonnee zich bevindt, in de huur auto, en we op dat moment geen enkele medewerking verkrijgen. We voelen ons echt bestolen.

Dan realiseer ik me dat ik de eerste symptomen van paniek aan het naderen ben. De foto van ons trouwen komt ineens voorbij. Altijd achter dat plastic hoesje. Ik zie ons op de foto voor me, nadat deze is leeggeroofd. Een gelukkig bruidspaar op een zwart wit afbeelding. Verkreukeld in een Spaanse berm. Alsof we niets waard zijn. Zomaar weggedaan.

VETO RECHT

En dan ineens herken ik het. Ik stop mijn gedachten en maak gebruik van mijn veto recht. Dit is mijn gehechtheid. De gehechtheid aan de foto’s (emotie). De gehechtheid aan geld (vrijheid). De gehechtheid aan deze dingen, zo vertrouwd en zo ‘van ons’.

Iemand heeft die ‘vrijheid’ van ons afgenomen en het komt nooit meer terug. Iemand neemt ons zomaar ‘íets’ af.

ANGST

De angst om niets te hebben. De angst om teveel te hebben. De angst om niet te krijgen wat je wilt. De angst om niet te kunnen hebben wat je wilt.

En als jij hebt wat je wilt, wil je daarvan meer.

En als je meer hebt, wil de ander dat ook. De ander wil wat jij hebt. Jij bent bang om het te verliezen. De ander neemt het jou namelijk af.

Zo leven we allen in angst, winnen we oorlogen en zijn we  uiteindelijk altijd de enige verliezer.

OVERVLOED

In het vliegtuig laat ik me zakken in de stoel en laat de situatie nog eens passeren. Ik denk aan de overvloed thuis waarin ik leef. Ik denk aan diegene die begeert wat ik heb. En ik besluit opnieuw niets meer te willen bezitten.

Mij niet meer te willen hechten aan materiële zaken zoals in deze. Het voelt meteen bevrijdend. En als ik uiteindelijk niets meer bezit, is er niets om weg te nemen.

Het mooiste is eigenlijk wel dat ik oneindig kan geven wanneer ik aan niets meer ben gehecht. Zodat de ander nimmer het gevoel hoeft te hebben niets te bezitten.

En al vliegend voel ik me zo vrij als een vogel. Dit is pas echt thuiskomen!