De Kassière

Haar vrolijke gezicht verwelkomt iedere bezoeker. Zij kent iedereen en iedereen kent haar. Al jaren. Ze is het gezicht van deze plek. De Kassière.

Elke dag opnieuw geeft ze je een warm welkom. Een soort gevoel van thuiskomen. Misschien voelt deze plek als haar thuis. Ik weet het niet, heb het haar nooit gevraagd. Tot de dag van vandaag.

FEESTELIJKE DAG

Al bij binnenkomst lacht ze me tegemoet. Ze zit niet alleen op haar vertrouwde plek, ze is ineens overal. Ik herken haar direct en bedenk me tegelijk dat ik haar totaal niet ken.

In de gehele winkel hangen posters in grijstinten met haar afbeelding. Het is namelijk een feestelijke dag. Haar ware kleuren zijn, net als op de posters,vervaagd in de loop der jaren.

De supermarkt waar zij vandaag de dag inmiddels 25 jaar in dienst is, is vorig jaar van naam en eigenaar veranderd. Zij is gebleven.Ik vraag me af of ze het anders zou willen. Iets anders zou willen.

HETZELFDE & DEZELFDE

Iedere klant die langs haar kassa loopt, feliciteert haar met dit heuglijke feit.Er worden grapjes uitgewisseld, woorden van bewondering uitgesproken waarop beleefde dankwoordjes volgen. Ondertussen doet zij wat zij altijd doet; in hetzelfde tempo, met dezelfde toewijding.

Wanneer mijn boodschappen door haar handen glijden,  kijk ik haar aan en gun haar een royale glimlach en een felicitatie. Ik probeer een blijk van opwinding te bespeuren. Haar blik is echter nog altijd hetzelfde.

IN AFWACHTING

“Hoe voelt dat nou?”

Belangstellend kijk ik haar aan in afwachting van datgene wat ze met me wil delen. Even krijg ik het gevoel dat dit misschien een bijzonder intiem moment kan worden tussen haar en mij. Dat ik haar eindelijk een  beetje zal leren kennen.

Ze kijkt me nauwelijks aan. Haar blik hetzelfde als altijd.

“Niet anders dan anders, hoor”,antwoordt ze.

“Zegels erbij?”

VERBIJSTERD

Even sta ik gedesillusioneerd aan de grond genageld. Zwijgend kijk ik toe toe hoe ze gedreven en behendig als altijd de kassa bedient. Ik bedank, reken af en plaats vervolgens mijn boodschappen in de tas.

Verbijsterd vraag ik me af wat het antwoord betekent dat ze me zojuist heeft gegeven en of het eigenlijk wel een antwoord is.

Want als het niet anders dan anders is, hoe is het anders dan? En hoe weet ze dat het niet anders is? Weet ze wat anders is? En wil ze het wel anders?

DROMEN & VRAGEN

Eigenlijk wil ik haar dat allemaal vragen.

En ook of er ooit een moment in haar leven is geweest dat ze dacht; is dit het nou? Is dit waar ik als klein meisje van droomde?

Heb ik nog dromen na te jagen, zijn er andere wegen die ik wil volgen, ligt er elders misschien nog een wild avontuur op mij te wachten?

En dan bedenk ik me dat dit misschien helemaal niet de vragen zijn die ooit in haar opgekomen zijn. Dat zij zich daar nooit mee bezig heeft gehouden.Omdat alles goed is zoals het is. Voor haar. Zoals altijd, hetzelfde.