En er was licht

Dit is misschien wel het mooiste kerstverhaal wat ik kan vertellen. Want het is mijn kerstverhaal. Een kerstverhaal dat ik schreef in 2014

Kerstmis is het feest van het terugkerend licht.Op aarde en in ons hart. Voor mij is Kerstmis namelijk altijd donker geweest.En elk jaar weer brengt deze periode zeer pijnlijke herinneringen naar boven.

Ik blijf het vertellen, ik blijf het delen. Zodat ook jij weet dat het Licht er altijd is.

BESTAAN
Als de dagen niet meer komen opdagen en de nachten niet meer gaan,is er dan nog ruimte waarin ik kan blijven bestaan?

Niet eerder heb ik mijzelf deze vraag gesteld.Tot een paar dagen geleden.
Het kwam zomaar in mij op. Een antwoord vond ik niet. Tot gisteren.En ik hoefde de vraag niet eens te stellen. Zij vroeg ernaar.En ik wist het niet.
Want er was niets.

En dat was het antwoord op haar vraag.
HET NIETS
Het gaat over niets.
Wanneer je over geen enkele optie beschikt, heb je ineens alle opties. Alles of niets. Dat maakt het verschil.
En wanneer je gedwongen wordt, is er ineens geen keuze meer. Zomaar, heel eenvoudig. Dat maakt nogal een verschil. Alleen voel je het verschil niet. Je voelt niets.
En tegelijkertijd voel je van alles.

Want alles is niets van dat alles. En ik wist van niets. Totdat ik haar ontmoette. Zij nam mij bij de hand en leidde me. Waarheen? Naar die plek waar niets is.

VEILIG

Er groeit niets en er bloeit niets. Het is mijn basis. Het is er veilig.
Nergens voel ik mij veilig behalve in het niets. Ergens voelde ik mij ook niet veilig in het niets maar er was tenminste niets. Ik ben er altijd alleen geweest.
En ik had geen idee dat iemand wist van het niets.

GEWELD

Ik had zelf immers geen idee. Tot onze ontmoeting gisteren.
Ze zit tegenover mij en channelt mijn vraag. Het antwoord waar ik op gehoopt had, komt niet. Ze zegt dat ze er niet doorheen komt, er is iets anders dat belangrijk is nu voor mij. Enigszins teleurgesteld luister ik naar haar.
Dan vraagt ze me waar ik me als kind verschool wanneer het fysieke of verbale geweld weer eens dreigde. Mijn wenkbrauwen fronsen,waar ik was? Nergens. Ik was nergens. In het niets.
Samen naar dat niets. Heel voorzichtig. Uitnodigend wijst ze me de weg. Alsof zij er al is geweest. Ik mag er zelf naar toe.Het is veilig. Mijn lief is bij me en zij leidt me.

ANGSTAANJAGEND

Ik ga naar binnen. Het is er donker. Mijn god, wat is het donker.
Hoe vaak heb ik huilend gesmeekt of het licht aan mocht blijven: “alsjeblieft pappa,een heel klein lichtje maar!”.
Het licht moest perse aan op de gang. En dan mijn slaapkamerdeur op een klein kiertje. Zodat er altijd een straaltje licht was te zien in de angstaanjagende duisternis.
Want de monsters en de draken hielden niet van het licht. Maar het bleef donker. Altijd.

SMEKEN

“Geef hem maar opdracht het licht aan te doen”, zegt ze resoluut en liefdevol.
En ik vraag het. Opnieuw. Tegen beter weten in. Ik wacht.
Dan realiseer ik me dat ik het deze keer niet hoef te vragen. En ook niet aan hem die mij liet smeken en waarvan ik nu weet dat hij nooit van plan is geweest het licht voor mij aan te doen.

VERLOREN

Wat heb ik mij verloren gevoeld en waar waren ze wanneer ik ze nodig had?
Ik heb gesmeekt en gebeden.Geclaimd, aanbeden en gekrijst.Niets.
Het bleef vrijwel altijd stil.
Wanneer ik haar vraag waarom mijn gids er niet was toen ik hem zo hard nodig had, zegt ze me dat ik dat aan hem zelf mag vragen. Het antwoord dat ik vervolgens krijg is niet wat ik wil horen.
En dat is het; ik heb hem niet willen horen. Niet kunnen horen.
In het niets sloot ik mij af van alles en iedereen.

LICHT

Dan zie ik een zwak schijnsel, ver weg. Klein. Maar het is er.
“Geef hem maar opdracht om het licht groter te laten worden”, zegt ze dan.
Onmiddellijk wordt het lichter in mijn innerlijke ruimte. Er is ineens iets in het niets. Er is iets ontstaan.Licht. Daar waar het ooit zo donker was dat niemand er wilde zijn en ik daarom alleen daar veilig was, is nu licht.
Ze verzekert me dat het licht nooit meer uit zal gaan als ik dat niet wil.
Het is mijn niets. En ik mag en kan er alles van maken.

PIJNLIJK

Dit is misschien wel het mooiste kerstverhaal wat ik kan vertellen. Want het is mijn kerstverhaal. Kerstmis is het feest van het terugkerend licht.Op aarde en in ons hart. Voor mij is Kerstmis namelijk altijd donker geweest.
En elk jaar weer brengt deze periode zeer pijnlijke herinneringen naar boven.

VERLATEN

Zo herinner ik mij ooit een ochtend van tweede kerstdag waarop ik,wederom vol hoop, ontwaakte.
Ik trippel mijn slaapkamer uit, de woonkamer in. Niemand.
Ik kan het nauwelijks geloven en toch wist ik dat het zo was.Ze hebben me achtergelaten.
Zonder ook maar iets te zeggen hebben de mensen die worden beschouwd als mijn opvoeders, het huis verlaten zonder mij iets te vertellen. Mijn kerstdiner die dag bestaat uit een zelfgebakken ei op oud brood, meer is er niet in huis.
Dit is het moment dat mijn hart besluit dat het echt nooit meer licht kan worden met kerst.

BAKEN
Tot gisteren.

Dank lieve Marjan dat jij mij terug geleid hebt naar het Licht.Ik weet nu dat het er is en ik er altijd naar kan terugkeren wanneer het donker is.
Het brandt.Als een baken.