Ware schoonheid toont zichzelf

AFSPIEGELING

De buitenwereld is een afspiegeling van ons innerlijk.

Oftewel; wat in jou leeft, zie je terug in de mensen, situaties en omstandigheden om je heen. Leef je in angst, dan kun je de wereld als een onveilige plek beschouwen vol dreiging. Het maakt dat je mensen gaat wantrouwen, constant op je hoede moet zijn, altijd alert.

 

Ware schoonheid 1

 

OVERLEVINGSDRANG

Het maakt dat je je afsluit, je ervaart een niet te weerstane onmetelijke overlevingsdrang dat ervoor zorgt dat je werkelijk alles zult doen om te overleven.

 

Ongeacht de prijs die je betaalt.

 

Het is tenslotte een woeste wilde jungle daarbuiten en elke dag kan je iets overkomen. Althans, volgens jouw perceptie van jouw werkelijkheid.

 

REALITEIT

En alhoewel de realiteit er vaak verrassend anders uit ziet,veilig en onbelast, is het werkelijke gevaar dat het jouw realiteit gaat worden.

Mooie kostbare momenten gaan langs je heen, je voelt geen verbinding door de wijze waarop je je hebt afgesloten voor alles en iedereen.

 

WILSBESLUIT

Het is een wilsbesluit, je afsluiten.

Het is een besluit dat je ooit lang geleden hebt genomen toen jouw wereld uit geen enkele zekerheid bestond.

Geen veiligheid. Geen basis. Geen vertrouwen.

Het leek voor altijd te duren, je wist niet wanneer de uitstekende hand je zou voeden of schaden.

Het leek eeuwig te duren, geen tijdsbesef.

Het enige waarop je kon vertrouwen was jouw eigen overlevingsdrang. Je moest en zou dit overleven, doorstaan.

Het betekende dat je enkel en alleen op jezelf kon vertrouwen. Hoe eenzaam, hoe alleen. Het gevoel  van God te zijn verlaten en niemand die je ziet.

 

WERKELIJKHEID

En hoe zie jij jezelf nu? Zie jij jezelf? Wat weerspiegelt jouw werkelijkheid?

Mijn meest prangende vraag is wel; hoe ga je verder na het overleven?

Hoe leef je het leven dat enkel maar geleefd wil worden nadat je enkel in de overlevingsmodus hebt geleefd? Of liever gezegd; werd geleefd.

 

Na een bezoek aan vennen in de Oisterwijkse bossen, precies een jaar geleden,  vond ik mijn antwoord.

 

SPROOKJESACHTIG

 

Een wandeling door dit sprookjesachtige landschap met haar betoverende schoonheid, riep bij mij vrijwel onmiddellijk de vraag op hoe ik de werkelijke schoonheid van mijn bestaan en het zelf, opnieuw kan ontdekken.

Een open en uitnodigende  plek waar een van de vele vennen te bewonderen zijn, bracht mij een zeer verrassend en waardevol inzicht.

 

GELEEFD

Het uitzicht is adembenemend mooi.

De fiere bomen langs de oevers aanschouwen zichzelf in het spiegelende heldere water. Ik kijk naar de prachtige leliebladeren die als drijvende schotels zijn, waarop her en der een tere lelie wordt gepresenteerd.

 

Ware schoonheid 2

 

Alsof de natuur haar eigen hart telkens openstelt. Het water is kalm. Ongerimpeld. En toch zo vol leven. Want het leven is geleefd hier.

 

TRIEST GEVOEL

Een intens triest gevoel maakt ineens van mij meester dat zijn oorsprong vindt in een groot verlangen. Dan sluit ik mijn ogen en maak ik verbinding.

Het verlangen in mij brandt zo enorm dat het pijn doet.

Vanuit dit verlangen vraag ik hoe het kan dat deze betoverende plek zo haar schoonheid heeft weten te behouden en zo openlijk weet te tonen.

 

LIJDEN

Voordat ik daar inzicht in mag krijgen voel ik het lijden.

Een onvoorstelbaar groots lijden dat hier lang en eeuwen geleden heeft plaatsgevonden.

Het leven heeft hier enorm veel doorstaan. Alle elementen hebben getracht haar te vormen, te omvormen. Te laten buigen en barsten. Op dat moment weet ik nog niet dat de oorsprong van dit prachtige woud in de ijstijd ligt.

 

WEDERKERIG PROCES

Toch heeft zij stand weten te houden. Zij ging niet op in haar omgeving, de omgeving werd omgeven door haar. Door telkens mee te gaan met de tand des tijds.

Andere vormen heeft zij aangenomen , daar in opgegaan om vervolgens opnieuw te ontstaan. Een wederkerig proces van doormaken, doorvoelen, ervaren.

 

TRANSFORMEREN

Meegaan in de omstandigheden; buigen, niet barsten. Aanpassen en transformeren. Telkens, opnieuw en opnieuw.

Met een open hart.

Wetende dat zij trouw kon blijven aan haar kern. Haar wezen. Haar essentie. In totale onthechting. Altijd weer terugkerend naar haar eigen essentie.

Zonder te doen. Juist door niet te doen.

Want zij is stil.Onbeweeglijk. Onverplaatsbaar, onverwoestbaar. Oneindig.

 

ESSENTIE

Wanneer de omstandigheden zo ontzettend uitdagend, uitzichtloos, oneindig en vernietigend lijken wordt ze juist geconfronteerd met haar eigen essentie.

Dat wat zij is en dat alles wat zij niet is wordt zichtbaar. Toont zich. Haar pure, zuivere essentie.

En na het immense lijden dat oneindig lijkt, blijft enkel haar ware schoonheid over. Onaantastbaar, enkel veranderlijk. De wereld zelf weerspiegelt haar.

Dan volgt de stilte.

 

DE WAARHEID

Enkel in die verstilling is schoonheid zichtbaar. Het toont zich. Zo openlijk. Zo puur.Hierin wordt De Waarheid gepresenteerd.

En mijn God, wat is het ineens stil. In mij. En mijn tranen vloeien,rijkelijk. Ze weerspiegelen het antwoord op mijn prangende vraag.

Wanneer de omstandigheden zo verwoestend zijn en overleven de enige optie is, vertrouw op dan op dit instinct. Weet dat de elementen jouw vorm niet kunnen vernietigen.

Buigen en barsten misschien maar nimmer breken.

Jouw essentie kan nooit verloren gaan. Richt je blik niet op de uiterlijke omstandigheden zodat deze vertroebelt. Laat het helder zijn.

Dit is een wilsbesluit.

 

OPEN JE HART

Open je hart, presenteer het. Telkens weer.

En ik kan je zeggen; er zal verstilling ontstaan. Begeef je in deze verstilling.

Laat je betoveren. Door je eigen pracht en praal, jouw eigen schoonheid. Aanschouw wat enkel vanuit deze verstilling kan worden getoond.

En zie daar de weerspiegeling van jouw Zelf. Is het niet prachtig?