De Opname deel 1

IJZIGE STILTE

Beheerst rijden we de parkeerplaats op. Een ijzige stilte is de enige verbinding tussen ons.

Hij zet de motor uit, ik open het portier en gooi mijn benen over de drempel.

Het voelt alsof ik letterlijk een enorme drempel over moet. De kiezels onder mijn voeten maken dat ik wankel.

EXTREEM MEDICIJNGEBRUIK

Dat is niet de enige reden waarom ik niet stevig op mijn benen sta. Het doktersvoorschrift van driemaal daags een Oxazepam is inmiddels opgelopen tot vijf pillen per dag.

Ik leef in de overtuiging dat ze mij als enige op de been kunnen houden en die gedachte houdt mij volledig in de greep en afhankelijk van het extreem medicijngebruik.

NET NIET GEKKENHUIS

Mijn hele lijf trilt van spanning en angst. Ik kijk hem aan en zwijgend lopen we over de kiezels naar het statige witte pand dat de komende weken mijn verblijf zal zijn.

Het is een prachtige lente ochtend in 2012 wanneer ik mij laat opnemen in het CPH te Wijchen, een  Centrum voor Psychisch Herstel.Het Net-Niet-Gekkenhuis.

DE NIEUWE

Wanneer ik na een zeer onrustige en slapeloze nacht de volgende ochtend de ontbijtzaal binnen loop, voel ik dat alle ogen op mij zijn gericht. ik ben “De Nieuwe”. Ik schuifel naar een tafel in het midden en neem plaats.

Hoe gedraagt een Nieuwe zich eigenlijk?

VERDOOFD

Ik kijk om mij heen en scan mijn tijdelijke medebewoners. Het voordeel van de verdoving van de rustgevende medicatie is dat ik geen energieën meer van anderen oppik want ik voel niets.

Er vormen zich vrijwel meteen labels in mijn hoofd wanneer ik mijn mede bewoners bekijk en ik bedenk me dat wanneer ik deze mensen in mijn omgeving zou tegen komen, ik ze prompt voorbij zou lopen.

Veilig en geordend stop ik de labels in hokjes want het helpt mij herinneren en onthouden nu mijn geheugen mij regelmatig in de steek laat.

SPIEGEL

Ik ziet het aan ze. Ik zie wie er hier vaker is geweest, wie eigenlijk ergens anders thuishoort en de regelmatig terugkerende gast. Daarbij ga ik finaal voorbij aan de vraag hoe zij mij zien.

Later zal blijken welke enorme spiegel mij voorgehouden wordt maar tot nu toe denk ik alleen maar dat ik een hele foute beslissing heb gemaakt door mij op te laten nemen en als enige niet thuishoor in dit Net-Niet-Gekke-Huis

AFTASTEN

Wat zijn de leefregels hier, de gedragscodes?

Ik tast af maar gezien het verdoofde gevoel in mijn hoofd, hart en lijf, kost het me zoveel energie dat ik geen antwoorden vind.

Geef je iedereen een hand, stel je je voor en vraag je: “komen jullie hier vaker?” of hou je je mond, prop je een boterham naar binnen en volg je de ongeschreven wetten.

MEER DOOD DAN LEVEND

Misschien moet ik een bordje om mijn  nek hangen, net als vroeger, zodat iedereen kan lezen wat me mankeert. Dat het van mijn getekende gelaat is af te lezen, besef ik niet.

Later hoor ik dat mijn verschijning er destijds meer dood dan levend uitziet.

DOODSBANG

In de avond zit ik weggedoken in de gemeenschappelijke ruimte.

Moet ik nu gaan socializen of kan ik vluchten naar mijn eigen kamer? Word ik geobserveerd en dien ik sociaal wenselijk gedrag te vertonen?

Eigenlijk voel ik me doodsbang en voelt het alsof er elk moment een vonnis over me uitgesproken kan worden.

TOTAAL VERLATEN

Toch nog ergens gevoelens godzijdank, vooral van angst. Doodsangst. De verhalen die deze angsten mij willen vertellen gaan over de baby die leefde in wanhoop en angst.

Totaal verlaten, achtergelaten. Verwaarloosd en genegeerd.Ongewild en ongetroost.

Wachtend tot iemand haar zou komen redden maar er kwam nooit iemand. Nu ook niet.

HULPELOOS EN VERLOREN

De rapportage is niet goed opgemaakt en maakt dat ik twee dagen hulpeloos en verloren door het klooster dwaal en opnieuw is men mij vergeten.

Ongemerkt herleef ik mijn trauma’s opnieuw en opnieuw en geen hulpverlening die ziet wat er gaande is.