Luctor et Emergo (ik worstel en kom boven)

Wat kan de natuur ons toch spiegelen. Ga maar eens op pad en laat je verwonderen. Gewoon stappen zetten op het pad dat voor je ligt. Dat je zal uitnodigen om verder te gaan. Jouw weg te vervolgen.

En kijk eens om je heen. De natuur is ontzettend helend. Dat is een gegeven. Ga het maar ervaren. Wat ik heb ervaren? Daarover schreef ik deze blog op 31 mei 2014.

ONTDEKKEN

Kijk bijvoorbeeld eens hoe het allerkleinste diertje zich voortbeweegt. Hoe de natuur beweegt. Want beweging is overal. En hoe vaker je op pad gaat, des te meer valt er te ontdekken. O, wat valt er nog veel te ontdekken! Ook in jou.

Laat jouw vele vragen, twijfels en onzekerheden maar los. Geef ze aan de bomen, het water, de dieren en de aarde. Vertrouw er maar op dat er altijd antwoord, hulp en inzicht volgt wanneer je dat doet.

En wat er ook gespiegeld wordt, het is altijd een reflectie van datgene wat in jouw leven aandacht behoeft op dat specifieke moment.

VERDWALEN

De ochtenden en avonden zijn prachtige momenten om op pad te gaan.Wanneer mijn fysieke gesteldheid dat toelaat, ga ik graag verdwalen.

Zoals gisteravond.

Samen met mijn lief naar het bos. Zijn bos. Althans, zo noem ik het. Elk bos heeft weer een andere energie en vorm. Dit is het bos van mijn lief.
Hij heeft daar zijn medicijn wandeling gelopen voor zijn Quest.

Met veel respect en nederigheid betreed ik dan ook dit magische bos samen met hem. En ondanks of dankzij dat hij de weg kent, voelt het voor mij als verdwalen.

Het gevoel van compleet verloren zijn, zoals ik zo vaak ervaar, komt hier niet bij me op.Hier voelt het ontspannen, bevrijdend. Mijn lief weet de weg en ik ben bereid te gaan waar hij ook gaat.

SPIEGEL

We naderen een poeltje dat is ontstaan door de vele hevige regenbuien van de afgelopen week. De naaldbomen geuren daardoor zalig. Het poeltje zelf  is als een spiegel. Ik sta erboven en kijk naar mijzelf.Een hevige strijd is wat ik zie.

OVERLEVINGSSTRIJD

Het is echter niet het gevecht dat ik de afgelopen tijd met mijzelf gevoerd heb dat ik zie. Het is de overlevingsstrijd van een  kwetsbare worstelende vlinder.

Op het wateroppervlak slaat ze hevig met haar vleugels in een wanhopige poging te ontkomen aan een afschuwelijke verdrinkingsdood. Ze moet wel uitgeput zijn!

HULP

Hoe is ze hier beland en hoe komt ze hieruit? Vragen welke ik mijzelf veelvuldig wanhopig heb gesteld de afgelopen tijd. En ik weet; er is altijd hulp voorhanden.

Voorzichtig schuif ik een stokje onder haar vleugels.Overgave. Meteen stopt ze met het driftig uitslaan van haar vleugels. Ik breng haar veilig op het stukje aarde dat als een vluchtheuvel aan de rand van het bedreigende water is gevormd.

 VERTROUWEN

Een moment twijfel ik of het niet veiliger is op het mos aan de bosrand.Het risico de stok zo hoog te moeten  houden dat ze eraf zou vallen doet mij anders besluiten. Gaat ze het redden? Vertrouwen…
Dan zie ik dat dat ze meteen reageert vanuit de overgave. Beweging.

Modder is zeer vruchtbare grond. De donkere aarde is niet wat het lijkt. Ook daar is leven.Instinctief gaat de vlinder aan de wandel richting een klein groen stekje.Ze klimt omhoog en laat zich kalm hangen aan het plantje.

Nieuw leven. Hoe prachtig!

HELEND

Het gevaar is geweken. Met haar vleugels gesloten, haar ogen gericht naar de zonnige lucht en vol vertrouwen laat ze zich drogen. De natuur doet de rest. Helend. Er wordt voor haar gezorgd.

OVERGAVE

Wanneer er overgave plaatsvindt na de worsteling kan beweging ontstaan.In vertrouwen. Dan kan heling plaatsvinden. Met compassie en geduld.

Er is altijd hulp voorhanden. Niets is wat het lijkt. Het duister bevat ongekende mogelijkheden en er wordt altijd voor ons gezorgd…