Hoe heling ontstaat binnen mijn eigen Luisterkind®afstemming

Graag deel ik met jullie iets heel persoonlijks, iets heel intiems. Een blog waarin ik mij totaal bloot geef en mij enorm kwetsbaar op stel. Een Luisterkind®afstemming op mijzelf. Waarom?

Omdat het diep helende effect van een Zielsgesprek zichtbaar en voelbaar wordt in deze blog.

Ik ben er nog stil van.

En jij misschien ook na het lezen hiervan. Ik voel mij nu lichter, zachter en bevrijd.

Bevrijd van de zieledelen van mijn stiefvader. Bevrijd van een auralifter uit de eerste wereldoorlog, bevrijd van een nutteloze zoektocht.

Ik weet dat we dit thema allemaal bij ons dragen of hebben gedragen en ook wat het diep helende effect van een afstemming kan zijn.

Ook voor jou.

Opdat wij onszelf mogen bevrijden, opdat we mogen stoppen met zoeken en starten met vinden. Van de heelheid in onszelf.

“Lieve Daniëlla, wanneer ik mij op jou afstem, neem ik een speelse energie waar. Een vrolijkheid en een heen en weer springende energie. Alsof je in de startblokken staat en recht op je doel af wil gaan. Er is echter iets wat je tegenhoudt. Alsof je vastgeketend zit. Je wordt afgeremd door iets, het is lastig voor je om je daarvan los te maken.

Alles heb je in huis, je energie peil ligt hoog. Al zo lange tijd heb je gewacht en intussen zo hard gewerkt. Nu wil je vooruit. Er zijn echter nog karmische banden die je op de plek willen houden. Ze willen niet dat je vooruit gaat. Houden je tegen, willen je op de plek houden waar je je bevindt.

Ik voel een loodzware energie die jou helemaal in elkaar drukt. Het heeft bezit van je genomen. Het heeft je gevuld met die zware energie. Al geruime tijd draag je deze energie bij je, het is een deel van jou geworden.

Eigenlijk weet je niets eens hoe het voelt om ver-licht te zijn. Je hebt er berusting in gevonden, alsof je het maar accepteert want iets anders zit er niet op. Diep van binnen wil je vrij zijn, jezelf bevrijden van die loden last.

Daar is hulp voor nodig zeg je. Iets of iemand die jou moet bevrijden van die loden last. Het is te groot om jezelf alleen van die last te bevrijden. En als het je zelf niet lukt dan zit er niets anders op dan het te dragen.

Mijn schouders voelen loodzwaar aan, mijn lichaam wordt naar beneden gedrukt en het voelt zwaar en pijnlijk aan.Het maakt dat je nauwelijks adem nog kunt halen.

Wat heb je nodig Daniella om je te kunnen bevrijden van deze last?

Ik weet het niet, ik weet niet waar ik het zoeken moet, zeg je. Ik heb al zoveel gedaan Ik kan er mijn vinger niet op leggen en ik vrees dat ik deze last voor altijd met mij moet dragen.

Wanneer je dit zegt voel ik een koude plek links op mijn rug. Jouw stemming is bedrukt, alle levenslust en vreugde is in jou opgedroogd. Het is wel in jou aanwezig maar ligt opgesloten.

Hoe kan ik jou helpen hierbij Daniella?

Ik weet niet of jij het kunt.

Is het misschien vertrouwen dat je dient te krijgen in mijn hulp?

Misschien, zeg je, ik weet het niet.

Zal ik vragen aan de zware energie wat het van jou wil?

Ja, dat is een goed idee zeg je, misschien komen er dan antwoorden. Het voelt ook of er iets bezit van mij heeft genomen.

Ik voel een vaderlijke energie bij je, een zware mannelijke energie die bij jou is, bezit van jou heeft genomen. Hij zit in jouw aura en jouw energieveld. Al van kinds af aan.

Het zorgt ervoor dat jij altijd het gevoel hebt te moeten strijden. Deze energie heeft zich zo bezit van jou genomen dat je hem niet eens kunt waarnemen. Als een kameleon heeft hij jouw vorm aangenomen.

Dat maakt dat je denkt dat het jij is die deze bedompte energie is. Dat jij het bent. Je hebt je ermee geïdentificeerd. Maar dit is niet wie jij bent.

Kun je mij bevrijden van deze energie? vraag je me.

Mijn kaken staan strak op elkaar en ik voel de koude plek nu in mijn gezicht. Het voelt als de weerstand die de mannelijke energie biedt. Hij voelt aan dat hij niet gewenst is.

Ik ga het proberen voor je lieve Daniella. Ik zal vragen wie het is.

Wie ben je mannelijke energie en wat is jouw boodschap?

Het blijft stil.

Ik vraag of de energie levend is of inmiddels overleden maar een antwoord blijft uit.

Wat heb je nodig energie?

Ik wil hier zijn, zegt hij dan.

Waarom wil je hier zijn?

Dan kan ik gezien worden. Maar eigenlijk ook niet want niemand ziet me. Dus onzichtbaar kan ik toch hier zijn. Dan kan niemand mij iets doen en heb ik toch het gevoel dat ik er mag zijn.

Ik zie je energie, ik zie dat je er bent en ik erken je.

Dan voel ik dat de energie zich kwetsbaar voelt. Hij voelt zich ineens ontmaskerd.

Ja, dit is wat ik nodig heb, gezien worden, erkend worden.

Heb je nooit erkenning verdiend?

Nee, ik heb zoveel gepresteerd, heb levens gered maar niemand die mij daarvoor de credits heeft gegeven. En dat hoeft ook niet want ik het het gedaan om de levens te redden maar ik voel toch dat ik zomaar niet kan gaan want dan zou het allemaal voor niks zijn geweest.

Jouw leven is heel waardevol geweest energie, je hebt een heldendaad verricht en ik geef je daar nu erkenning voor.

Dank je wel, dat had ik even nodig.

Dan wil ik je nu vragen om te gaan, je mag gaan.Naar het Licht. Het is goed echt, dan kun je vrij zijn.

Ik voel verdriet opkomen, tranen van ontroering.

De man is angstig om te gaan, hij wil nog geen afscheid nemen. Ik moedig hem aan door te zeggen dat hij echt mag gaan, dat hij vrij is. Dan volgt er een enorme zucht en de energie gaat. Langzaamaan verdwijnt de druk in mijn lichaam en voel ik de zware energie bij mij vandaan gaan.

Hoe is dat nu voor jou Daniella?

Ik voel me wat lichter maar ook verdrietig. Nu voel ik me ineens heel alleen, alsof ik iets mis.

Wat mis je?

Een deel van mij, een soort vervulling. Ik voel me leeg nu en ergens vind ik dat heel beangstigend.

Maar niemand kan een deel van jou afnemen lieve Daniella, je bent heel en compleet.

Zo voelt het nu niet. Het maakt ook dat ik nu de drang voel opkomen iets te gaan zoeken.

Waar ben je naar op zoek?

Naar heelheid.

Wat verdrietig lijkt me dat om je zo te voelen.

Ja niemand snapt het ook. Ik ben er heel alleen mee.

Wat kan ik voor je doen dat je kunt beseffen dat je nooit alleen bent?

Misschien mij even vasthouden?

Ik hou je vast, stevig in mijn armen en ik laat het even stil worden tussen ons.

Ik kan jouw liefde niet binnen laten komen, zeg je, maar ik wil het heel graag.

Ik voel het Daniella, ik voel je harnas en jouw behoefte aan zachtheid.

Hoe kan ik met die zachtheid in contact komen?Soms denk ik weleens dat die er helemaal niet is.

Je klinkt bedompt en verdrietig. Het is ook alsof je nu bevrijd bent van de zware energie aan iets anders vastklampt. Ook valt het me op dat je steeds zoekt naar hulp.

Dat voelt confronterend voor me, zeg je.

Je lip gaat hangen en er komt een boosheid opzetten. Je zet je schrap.

Wat raakt je nu zo?

Dat je dat zo tegen me zegt. Ik weet ergens wel dat het zo is maar als ik dat los ga laten blijft er helemaal niets van me over.

Waarom denk je dat?

Ik denk dat ik leeg ben en me ergens aan vastklampen geeft mij houvast.

Ook als het pijn doet?

Ja, dan voel ik tenminste iets. Ik ben zo bang voor de zachtheid.

Wat gebeurt er met jou als je die zachtheid toe laat?

Dan krijg ik niet meer wat ik nodig heb.

Wat heb je nodig, Daniella?

Houvast, houvast. Alsjeblieft laat me niet vallen! roep je wanhopig uit.

Wat gebeurt er met jou als je gaat vallen?

Dan beland ik in een put waar ik nooit meer uit kom. Dan ben ik voorgoed verstoten van de wereld, dan ziet niemand me.

Net als die mannelijke energie die bang was om te gaan?

Ja.

Denk je dat dat ook komt omdat je zo erkenning nodig hebt?

Ja, dat denk ik wel. Erkenning geeft mij bestaansrecht. Als ik dat eenmaal heb ontvangen ben ik weer heel. Tot die tijd kan ik niet heel zijn.Niet thuis bij mezelf zijn.

Wat ontzettend pijnlijk deze gedachte voor jou Daniella, ik kan me voorstellen dat dat je heel eenzaam maakt. Want wie gaat jou die erkenning ooit geven, Daniella?

Ik weet het niet, ik zoek nog steeds maar ik denk dat die iemand niet bestaat.

En als die niet bestaat, wat gebeurt er dan met jou?

Dan krijg ik nooit die erkenning en kan ik niet bestaan. dan zal ik me altijd zo blijven voelen.

Hoe zou het zijn als we nu jou die erkenning geven die jij zo hard nodig hebt?

Hoe dan? vraag je bezorgd. Hoe dan? Hoe ziet dat eruit?

Wat is jouw beeld van erkenning Daniella?

Dat iemand me dat geeft, of misschien wel de hele wereld. Een soort van omarming, omhelzing.

En als ik je nu zou omhelzen, opnieuw en daarbij zeg; ik zie je Daniella, ik erken jou.

Dan ben je stil en jouw tranen  wellen op. Je begint zachtjes te huilen.

Ja lieverd, ik weet het, dat is het hé, daar heb jij zo’n behoefte aan en wacht je al hele je leven op. Zal ik het je nu geven lieverd?

Ja graag zeg je zachtjes.

Lieve Daniella, ik zie je. Ik zie dat jij er bent. Ik zie dat je zo ontzettend geleden hebt, in zovele levens. Al die levens waarin jij niet gezien bent, niet gehoord.

En in dit leven wederom.

Ik zie jouw wanhopige zoektocht, naar liefde, onbaatzuchtige liefde, jouw hunkering naar houvast en het verlangen er te mogen zijn. Ik geef je nu die erkenning; jij bent een heldin. Ja dat ben je, in volle ornaat.

Ik geef je die erkenning, hier en nu. Je hoeft niet langer te zoeken, ik omarm  je,omhels je. Je mag je vullen met deze erkenning, helemaal. Helemaal voor jou.

Je slaakt een diepe zucht.

Ik voel nog wel een enorm harnas om mijn borstkas. Ik zou graag willen openen zeg je.

Geef het de tijd lieve Daniella, laat het integreren. Gun jezelf de tijd, het heeft vele levens geduurd voordat je hier was. Dit mag ook zijn tijd krijgen.

Het begin is er nu, de eerste opening gemaakt. De komende tijd zal het verder helen.

De gapende wond van zovele levens, die gaat nu langzaam dichten. De erkenning is de pleister, die zit er nu op. Je bent beschermd en mag nu van binnenuit groeien.

Je kunt nu jezelf vullen. je zal niet meer leeglopen vanuit die open wond want daar zit nu een pleister op.

Gaat die er dan nooit af? vraag je bevreesd.

Vertrouw maar op de pleister lieve schat, hij doet zijn werk. en als het tijd is voor de pleister om te gaan, is de wond gedicht, echt. Dat is een natuurlijk proces, jouw lichaam is sterk, dat weet je, het geneest vanzelf echt.

Weer een diep zucht.

Ik geloof het, zeg je.

Dat is mooi Daniella, dat geloof. Dat geloof en rotsvaste vertrouwen in jezelf. Je bent nu heel.

Dank je, zeg je zachtjes.

Is er nog iets dat je me wilt zeggen Daniella?

Nee, dank je, ik zal in stilte zijn, meer in stilte. Minder zoekende en de wond te tijd geven om te genezen, vertrouwende op de pleister die ik mij zojuist zelf gegeven heb.

Prachtig, zo is het. Dank je wel voor jouw vertrouwen Daniella, ik weet dat het niet makkelijk was.

Je hebt het zo goed gedaan. Je bent groot en volwassen nu, je kan het echt alleen. Niemand hoeft jou te vervullen, dat heb je zojuist zelf gedaan. Ik wens je alle goeds!”