Vergeven; hoe doe je dat?

Wanhoop en verlangen

Haar ogen kijken mij vragend en onderzoekend aan; “vergeven, hoe doe je dat?” Dan blijft het stil. Ik kijk mijn vriendin recht in haar diepblauwe ogen, ik zie wanhoop en verlangen.

Tranen

Het is alsof ik rechtstreeks in haar ziel kan kijken en voel hoe zoekende ze is.

“Ze zeggen dat het tijd is dat ik leer vergeven. Ik moet vergeven wil ik verder kunnen”.

De tranen die ik dan zie stromen voel ik zelf opwellen achter de mijne. Het doet me pijn te zien hoe deze moedige vrouw worstelt.

Diepe wonden

Ze heeft een ongelooflijk lange en eenzame weg afgelegd.  Een lang en moeizaam pad dat langs zielenknijpers, zielenkijkers en doorzieners heeft geleid. Uiteindelijk zal het naar haarzelf leiden.

De diepe wonden wil ze helen.

Trauma

Ik aarzel even en bedenk dan dat het enige antwoord dat ik haar kan geven het antwoord is waar ik zelf mijn halve leven naar op zoek ben geweest. Ik heb ooit vergeven zonder dat ik wist dat ik het gedaan. Het was er gewoon.

Er is ooit iets vreselijks gebeurd. Het is het meest afschuwelijke wat de ene mens de ander aan kan doen. Het ontnemen van andermans leven. Mijn moeders leven.

Het is het trauma van mijn leven waarvan ik nog dagelijks de gevolgen draag en aan het verwerken ben.

Slachtoffers

Toch heb ik nooit wrok of haatgevoelens ervaren jegens de dader, heb het altijd als een diep triest gebeuren ervaren waar enkel slachtoffers zijn gevallen.

Gek genoeg heb ik wel altijd moeite gehad met het vergeven van mijn moeder.

Heb me altijd afgevraagd waarom ze mij, naast alle kinderen die ze al had en waar ze nauwelijks naar omkeek, nog geboren heeft laten worden.Kind uit een affaire tijdens haar huwelijk.

Ook de keuzes die ze heeft gemaakt in haar leven, die uiteindelijk indirect hebben geleid tot haar noodlottige en afschuwelijke dood, heb ik haar lange tijd niet kunnen vergeven.

Helen

Totdat ik een diepere connectie aanging met mijn overleden moeder. En ik tot de conclusie kwam dat er in de lijn met mijn moeder nog heel wat te helen viel. Ik hoorde verhalen, haar verhalen.

En ik luisterde.

Zette mijn pijn, mijn onvervulde kind behoeften en hunkeringen opzij. Zodat ik haar pijn, haar behoeften, haar hunkeringen kon horen.

Het raakte me zo en ik besefte ineens hoe groot haar lijden moest zijn geweest.Het grootste geschenk dat ik mijn moeder en mijzelf kon geven was vergiffenis.

De vraag is alleen: “vergeven, hoe doe je dat?”

Vergeving

En ik vertel mijn vriendin over vergeving. Dat het niet iets is dat je doet. Dat het niet iets is dat je af kan dwingen, forceren.

Het is iets dat komt.

Het komt naar jou wanneer jij daar klaar voor bent. Want jij leeft jouw ritme, jouw tempo. En vergiffenis komt naar jou toe, niet andersom.

Compassie

Het is het antwoord dat komt. Vergiffenis is zelf het antwoord.
Maar eerst is daar compassie. Compassie ervaar je, voel je. Tot diep in je hart en ziel.

Het maakt volledig bezit van je en verwarmt je. Het vult de leegte die zolang in jou is geweest.
Het gat wat niet te vullen bleek tot dat moment dat je de verhalen hoort. En je luistert.

Pijn

Luistert naar de pijn van de ander en zijn onwetendheid.

Je hoort over het verdriet, de schaamte, de pijn en het schuldgevoel. De ouders en de voorouders.

En je luistert.

Je zet jouw pijn opzij lieve vriendin, jouw onvervulde behoeften en hunkeringen. Je zult kunnen begrijpen. En door te begrijpen volgt er compassie.

De compassie leidt als vanzelf naar vergeving. Je zult het voelen in je hart. Het zal stromen.

En het gif wordt vergiffenis. Dat is het antwoord.