Brief aan Mamma

BRIEF

Deze brief schreef ik op 11 mei 2014. Twee dagen voor de verjaardag van mijn moeder. Een brief die ik nooit zal versturen. Geen woord dat ooit door haar gelezen zal worden.

MOORD

Er viel niet veel te vieren in het leven van mijn moeder. Toen ik ruim twee jaar oud was stierf ze. Op een brute en zeer gewelddadige wijze is zij om het leven gebracht in ons ouderlijk huis. In die nacht kreeg mijn leven en bizarre wending.

En dat van mijn moeder eindigde. Beide zielen verscheurd.

RITUEEL

Nadat ik vorig jaar besloot om een ritueel voor haar te doen, vond niet alleen zij eindelijk rust maar ik ook.

VERGEVING & COMPASSIE

Het is het Pad van Vergeving dat ons hart laat openen. Het Pad van Compassie dat onze Ziel doet spreken.

Onze moeders willen gehoord worden, onze dochters willen spreken. Laten we luisteren naar elkaar, laten we leren begrijpen. Hoor elkaars verlangen, ieders hunkering, het gemis.

Laten we onze verhalen delen en elkaar zodoende helen.

 

“Lieve mamma,

wat vreemd om jou zo te noemen.
Ik weet jouw naam en toch heb ik jou nooit bij jouw naam kunnen noemen. Daarom voelt het vreemd. Maar mijn mamma ben je.

Ook al ben je niet meer hier.

Jij hebt mij ooit het leven geschonken. Daar ben ik dankbaar voor.

Ook al heb ik dat niet altijd als een geschenk ervaren.

Jij mij ook niet weet ik inmiddels.

Dat ik je mis weet ik zeker.

Dat ik je had willen leren kennen ook.

Voel jij dat ook mamma?

Of heb je vanaf het eerste ogenblik dat je mij zag geweten wie ik was?

Heb je daarom toch voor mij gekozen?

Ik weet dat het niet jouw eerste keuze was. Ik wilde er zijn. Ook al heb ik dat zelf  niet altijd zo ervaren.

Ik weet van jouw twijfels. Ik weet dat ik niet helemaal welkom was.

Ik weet dat je niet zeker wist of je helemaal voor mij zou kunnen kiezen.

Je stond voor zovele keuzes in jouw korte turbulente leven. En de keuzes die je hebt gemaakt hebben mij zo vaak doen twijfelen aan jouw liefde voor mij.

Waarom hield je niet van mij?

Dat heb ik mij zo vaak afgevraagd. Het voelt kil en koud, nog steeds.
En toch heb jij voor mij gekozen en ik voor jou.

Ik maak nu ook andere keuzes. Voor mijzelf. Voor jou en voor jouw mamma.

Dat heb ik geleerd. Van jou. Daar ben ik dankbaar voor.

Mamma, noem mij bij mijn naam.

En ik zal jouw naam niet meer roepen, ik zal het fluisteren.

Zacht en liefdevol.

Zodat onze stemmen tot elkaar kunnen komen. Onze woorden elkaar zullen vinden.

Zodat ik jou kan horen en jij mij.

Ik wil leren luisteren naar jou, jouw verhaal horen , jou horen.

Ik wil niet meer hoeven smeken en schreeuwen en eindeloos wachten in de stilte.

Je bent zo ontzettend welkom mamma, je bent zo geliefd.

Laat mij jou begrijpen zodat je mij leert begrijpen. We zijn zo gelijk.

Hou van mij, leer de liefde omarmen, alsnog.

Zodat de zwaarte lichter wordt. De pijn verzacht. De tranen drogen. Onze harten openen.

Heet mij welkom mamma…